بی زادی

💡 شکر ایزد که ز لخت جگر و پاره دل در بیابان غمش توشه و زادی دارم

💡 لتری فیه خمورا، و نشاطا و سرورا که چنان عیش ندیدی تو از آن روز که زادی

💡 فرزند سرفراز خدا را چه عیب داشت ای مادر فلک که سیه‌بخت زادی‌ام

💡 خسر و خسرو نشان شاهی که جز بر لفظ او نیک بختی کم فرستد تحفه و زادی مرا

💡 کعبه زادی که بود بارگه او به نجف قدسیان بر در قدرش چو غلامان زده صف

💡 در بسیاری از متون کلاسیک ادبی، از مفهوم بی زادی برای توصیف شخصیت‌هایی استفاده شده که بدون داشتن وارث یا فرزند در این دنیا می‌مانند.

💡 شاعر با استفاده از استعاره‌های بی زادی، اندوه عمیق از دست دادن نسل و ادامه نیافتن تبار خانواده را در اشعار خود به زیبایی تصویر کرده است.

💡 مفهوم بی زادی در برخی فرهنگ‌های قدیمی، نشان‌دهنده تنهایی مطلق فرد در دوران پیری و نبود کسی برای مراقبت از او در زندگی بود.