به افشرده

به افشرده. [ ب ِه ْ اَ ش ُ دَ / دِ ] ( اِ مرکب ) به افشرج. افشره بهی. رب السفرجل. ( ابن البیطار از یادداشت بخط مؤلف ).

به افشرج. افشر. بهی رب السفرجل

💡 بر سرم سودای جانان، بسکه پا افشرده است باده پرزور نتواند برد هوش مرا

💡 دشمنی چون عشق در بنیاد دل افشرده پای بر امید صبر بی بنیاد نتوان زیستن

💡 در غم عشق آنکه دندان بر جگر افشرده است خون دل را نعمت الوان تصور می کند

💡 نی تو بر دریای آتش بال و پر را سوختی نی تو بر پشت فلک پاهای خود افشرده‌ای

💡 داغ دل از مستی ام افزود، گویی روزگار لاله را افشرده و می در ایاغم کرده است

💡 پای افشرده و زانو زده ای در کاری دامنت چون بگرفته ست و تو در کار خودی