بلند اواز

( بلندآواز ) کسی که آواز رسا و بانگ بلند دارد.

( بلند آواز ) ( صفت ) ۱- کسی که دارای بانگ بلند باشد. ۲- نیک نام. ۳- معروف.

💡 در بزم اهل جود صدایی نشد بلند آواز دورباش ز درهای خانه رفت

💡 به وفا سگ چو ز اسب شد ممتاز گشت در روی او بلند آواز

💡 من که گوش خویش می گیردم ز فریاد سپند چون بلند آواز خود صائب درین محفل کنم

💡 خاک پا شو، تا شود دشمن زبد گویی خموش خویشتن را سرمه خصم بلند آواز کن

💡 به نیروی بلند آواز برداشت چنان کان قوم از آوازش خبر داشت

💡 ازان سپند درین بزم شد بلند آواز که ساخت خرده جان صرف آتشین رویی