بشر بن حسن

[ویکی فقه] بِشْر فرزند امام حسن علیه السلام هست.
بِشْر فرزند امام حسن را برخی در ردیف فرزندان شهید امام مجتبی علیه السلام قرار داده اند؛ ولی به کیفیّت شهادت وی هیچ اشاره ای نکرده اند. نخستین کسی که او را شهید قلمداد کرده ابن شهرآشوب است وی پس از برشمردن فرزندان امام حسن علیه السلام، که در کربلا شهید شدند، می نویسد: و گفته شده بشر -هم شهید شده است -. این در حالی است که در کتاب های انساب برای امام حسن علیه السلام فرزندی به نام بِشر ذکر نشده است.
[ویکی اهل البیت] کلیدواژه: فرزندان امام حسن، یاران امام حسین علیه السلام، شهدای کربلا، بشر بن حسن
بِشْر فرزند امام حسن علیه السلام را برخی در ردیف فرزندان شهید امام حسن مجتبی علیه السلام قرار داده اند؛ ولی به کیفیت شهادت وی هیچ اشاره ای نکرده اند.
نخستین کسی که او را شهید قلمداد کرده ابن شهر آشوب است وی پس از برشمردن فرزندان امام حسن علیه السلام، که در کربلا شهید شدند، می نویسد: و گفته شده بشر هم شهید شده است. این در حالی است که در کتاب های انساب برای امام حسن علیه السلام فرزندی به نام بِشر ذکر نشده است.

💡 بشر بن حارث را پرسيدند: گشاده رويى تو با مردم، چه بسيارست ! گفت: اين، متاعىست كه ارزان خريده ام.

💡 جریر بعدها در حکومت یزید بن معاویه سفری به شام داشت و از خلیفه اموی صله دریافت کرد. با این حال او اشعاری را در مدح آنان نسرود. با قیام فرزندان زبیر به سال ۶۳ ه.ق، قبیله جریر به جانب داری از زبیریان برخاست، اما در دیوانش، شعری مبنی بر جانبداری از این قیام به وضوح دیده نمی‌شود. او پس از آنکه قیام مصعب بن زبیر به شکست انجامید، برای کسب شهرت و ثروت راهی عراق شد و نخست به دستگاه بشر بن مروان پیوست. او بعدها به نزد حجاج بن یوسف ثقفی که در آن زمان حاکم بصره بود رفت و در بارگاه او منزلتی یافت. او در دوران خلافت عبدالملک مروان، به همراه فرزند حجاج به دمشق رفت. با به قدرت رسیدن ولید بن عبدالملک به سال ۸۶ ه.ق، او به دربارش پا نهاد و با ستودن خلیفه در قصایدی، قصد پیشرفت در دربار را داشت اما به سبب نفوذ عدی بن رقاع در بارگاه ولید، چنین فرصتی را نیافت و حتی تا پای مجازات نیز کشیده شد. با مرگ حجاج در رمضان ۹۵ ه.ق، وی مجبور شد تا به دنبال ولی نعمت دیگری راهی دمشق، رصافه و مصر بشود. وی پس از آن دیگر توفیقی برای حضور پیروزمندانه در دربارهای خلفا را نداشت و سرانجام از دربار خلفاء مأیوس شد و خانه نشینی را پی گرفت. او حتی پس از به خلافت رسیدن هشام بن عبدالملک به سال ۱۰۵ ه.ق و اعتلای قبایل یمنی، همچنان گوشه گیری از دربار را برگزید و به ارسال مدایح در وصف هشام اکتفا کرد.