برکت الله بلگرامی
برکتالله بلگرامی یکی از عارفان و شاعران فارسیزبان شبهقاره هند در دورههای گذشته است که در خانوادهای اهل علم و عرفان در بلگرام به دنیا آمد. او در سال ۱۰۷۰ هجری در بلگرام متولد شد و در سال ۱۱۴۲ هجری در شهر مارهره در ایالت اوتارپرادش درگذشت و همانجا نیز به خاک سپرده شد. وی در مسیر سلوک عرفانی خود ابتدا با یکی از مشایخ طریقت بیعت کرد و سپس از چند استاد معنوی دیگر نیز بهرهمند شد و مراحل سیر و سلوک را طی کرد. پس از دریافت اجازه ارشاد، در مارهره مرکز معنوی و خانقاهی برای هدایت مریدان تأسیس کرد و افراد زیادی از مناطق مختلف به او گرایش پیدا کردند. برکتالله بلگرامی در کنار فعالیتهای عرفانی، در شعر و ادب فارسی و هندی نیز دستی توانمند داشت و اشعار خود را با تخلص «عشقی» سرود. آثار او بیشتر رنگ و بوی عرفانی دارند و به بیان مفاهیم سلوک، عشق الهی و معارف معنوی اختصاص یافتهاند. از جمله نوشتههای او میتوان به مثنویها، دیوان شعری و رسالههایی در شرح مفاهیم عرفانی اشاره کرد که نشاندهنده عمق اندیشه اوست. همچنین برخی آثار او به توضیح آداب سلوک و تفسیر عرفانی امثال و حکایات هندی پرداختهاند. جایگاه او در تاریخ عرفان شبهقاره به عنوان یک شاعر و مرشد معنوی شناخته میشود که نقش مهمی در گسترش طریقتهای عرفانی داشته است. در نتیجه، برکتالله بلگرامی شخصیتی عارف، شاعر و مرشد صوفی است که زندگی خود را در مسیر تعلیم، ارشاد و ترویج اندیشههای عرفانی سپری کرده است.
دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] برکت الله بِلگرامی، فرزند میر اویس حسنی واسطی فرزند میرعبدالجلیل بلگرامی، عارف و شاعر فارسی زبان شبه قاره هند است.
در ۱۰۷۰ در بلگرام متولد شد و در ۱۰ محرم ۱۱۴۲ در مارَهْرَه، در ایالت اوتارپرادش، وفات یافت و همان جا مدفون شد.
سیر و سلوک او
نخست با میرسید مربی، فرزند سید عبدالنبی، بیعت طریقت کرد، و سپس از لطف الله معروف به شاه لدها بلگرامی و فضل الله کالپَوی استفادة معنوی برد. پس از اخذ خلافت و اجازة ارشاد از آنان، در مارهره مرکز ارشاد دایر کرد و مردم اطراف و اکناف مرید او شدند. بلگرامی به فارسی و هندی شعر می سرود و تخلص او «عشقی» (درهندی: پیمی) بود.
آثار او
آثار فارسی او عبارت است از:
۱) مثنوی ریاض عشق؛ ۲) دیوان عشقی؛ ۳) رساله در حل معانی حقایق عرفانی؛ ۴) چهار انواع (۱۱۲۳)؛ در آداب سلوک؛ ۵) عوارف هندی، در تأویل عرفانیِ ضرب المثلهای هندی.
-