باده پیمائی کرد

💡 از آن علمی که باد نخوت آرد باده خوردن به تو و آن باد پیمائی من و این باده پیمائی

💡 در ره دوست کفر و دین درباز در خرابات باده پیمائی

💡 عارف در اشعار خود به گونه‌ای از باده پیمائی کرد که گویی آن شراب نه از جنس مادی، بلکه از نوع معنوی و الهی است.

💡 او در میهمانی شبانه با دوستان صمیمی خود باده پیمائی کرد و از خاطرات خوش دوران جوانی‌اش با لبخند و شادی بسیار یاد کرد.

💡 وقتی شاعر با شور و هیجان باده پیمائی کرد، کلماتش به شکلی جادویی بر دل شنوندگان نشست و آن‌ها را به دنیای خیال و رویا برد.