لغت نامه دهخدا
( آژینه ) آژینه. [ ن َ / ن ِ ] ( اِ ) آزینه. آهنی باشد چون کلندی با دندانه های درشت و دسته چوبین که سنگ آسیا را از درون سوی بدان نقر کنند تا دانه بهتر خرد کند. آسیازَنه. آس افزون. آس افژون. منقار. مِکْوَس. میقعه. بِرطیل. آسیاآژن.
( آژینه ) آژینه. [ ن َ / ن ِ ] ( اِ ) آزینه. آهنی باشد چون کلندی با دندانه های درشت و دسته چوبین که سنگ آسیا را از درون سوی بدان نقر کنند تا دانه بهتر خرد کند. آسیازَنه. آس افزون. آس افژون. منقار. مِکْوَس. میقعه. بِرطیل. آسیاآژن.
( آژینه ) (نِ ) ( اِ. ) آزینه، آلتی فولادی شبیه به تیشه که با آن سنگ آسیا را دندانه دار و تیز می کردند. آسیازنه، آسیاژن نیز گویند.
( آژینه ) = آسیازنه
( آژینه ) ( اسم ) آلتی آهنین یا فولادین دارای بدنه های درشت و دسته ای چوبین که سنگ آسیارا از درون سو بوسیل. آن تیز کنند تا دانه را بهتر خرد کند آسیا زنه سنگ سا.
آهنی باشد چون کلندی با دندانه های درشت و دسته چوبین که سنگ آسیا را از درون سوی بدان نقر کنند تا دانه بهتر خورد کند
💡 "مکان مهم دیگر تپه سردار (معروف به تپهای ناگارا) در نزدیکی غزنی است که شاید تا قرن هشتم میلادی فعال بوده باشد. از این دوره یک مجسمه عظیم از بودای پارنیوارا (بودا در منطقه خاصی خوابیده بود) بدست آمد. مجسمهای بسیار مشابه درست در شمال افغانستان، در آژینه تپه، تاجیکستان پیدا شده است. اما آنچه جالبتر است یافتن یک مجسمه از خدای هندو دپورگا ماهیشاسورا-ماردینی در همان محل است."