اوی حسین بن محمد

[ویکی نور] آوی حسین بن محمد. «حسین بن محمّد بن ابی الرّضا آوی» نویسنده کتاب معروف «ترجمه محاسن اصفهان» است. از احوال او هیچ گونه اطّلاعی در دست نیست؛ همین قدر از اشاراتی که خود او در طیّ این تألیف به احوال خویش نموده، معلوم می شود که او از سادات آوه (آبه کنونی، بین قزوین و همدان) بوده است. در جوانی، از آن جا به کاشان و از کاشان به اصفهان رفت و در این شهر مقیم شد. در آن جا به کتاب عربی «محاسن اصفهان» دست یافت و آن را تا سال 729ق به فارسی ترجمه و به خواجه غیاث الدّین محمّد هدیه نمود.
وی مدّت ها در اصفهان زیست و با بزرگان و متنفّذین آن شهر، مثل افراد خاندان صاعدی و خواجه شمس الدّین محمّد بن نظام الدّین یزدی و امیر مظفّرالدّین شیخ علی، حکّام آن جا محشور بود و از خوان نعم اینان بهره برد.

💡 پس از شکست سپاه طاهری سلیمان به استرآباد گریخت و سپاهیان علوی عمارت وی را به آتش کشیدند. از سوی دیگر حسین بن زید، برادر داعی کبیر، دماوند را فتح کرد و بزرگان شهرهای لاریجان و قصران هم نزد داعی رفته و اظهار تبعیت و فرمانبرداری کردند.

💡 حسین خداداد در ساخت ضریح حرم عباس بن علی و بازسازی ایوان طلای حرم حسین بن علی نقش بزرگی داشت و تمامی سنگ‌های اطراف حرم علی بن ابی‌طالب اهدایی وی است. احداث سه مدرسه و تأسیس سه درمانگاه و کمک به ساخت چند مسجد از دیگر فعالیت‌های وی در دوران زندگی‌اش در ایران می‌باشد.

💡 او در خرداد ماه سال ۱۳۸۷ درگذشت و پس از تشییع در حرم فاطمه معصومه به عراق منتقل و در حرم حسین بن علی دفن شد.

💡 دیوان شعر صباحی به چاپ رسیده‌است. ترکیب‌بند او مرثیه‌ای با چهارده بند است که به اقتضای محتشم کاشانی برای حسین بن علی سرود شده و از بهترین اشعار اوست.