[ویکی فقه] اهل باطل و محمد (قرآن). باطل در لغت، قرآن و حدیث، اسم فاعل از بطلان است و دارای مفهوم تقابلی « ضد حق » است. امی بودن پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم مانع تشکیک اهل باطل در نبوت پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم است.«وما کنت تتلوا من قبله من کتـب ولاتخطه بیمینک اذا لارتاب المبطـلون»؛ تو هرگز پیش از این کتابی نمی خواندی، و با دست خود چیزی نمی نوشتی، مبادا کسانی که در صدد (تکذیب و) ابطال سخنان تو هستند، شک و تردید کنند! ← القاء پروردگار ۱. ↑ عنکبوت/سوره۲۹، آیه۴۸. مرکز فرهنگ و معارف قرآن، فرهنگ قرآن، ج۶، ص۹۸، برگرفته از مقاله «اهل باطل و محمد». ...
جمله سازی با اهل باطل و محمد
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 از نظر (56) قرآن مجيد، از آغاز جهان همواره نبردى پيگير ميان گروهاهل حق و گروه اهل باطل؛ ميان گروهى از طراز ابراهيم، موسى، عيسى و محمد (صلواتالله عليهم ) و پيروان مؤ من آنها و گروهى از طراز نمرود، فرعون، جباران يهود وابوسفيان و امثالهم بر پا بوده است؛ هر فرعونى موسايى در برابر خود داشته است(لكل فرعون موسى ).
💡 11 با ( غير المغضوب عليهم ) و ( لا الضّالّين ) بيزارى و برائت از باطل و اهل باطل را ابراز مى دارد.
💡 اهل باطل با يكديگر در اينكه آيا اين حكم عموميت دارد يا نه ميان مفسران گفتگو است:
💡 مساحق (136) گويد: بعد از شكست اهل باطل در جنگجمل عده اى از قريش از جمله مروان بن حكم فراهم آمده و به همديگر گفتيم كه ما به اينمرد (يعنى اميرالمؤ منين ) ستم كرديم و بدون جهت بيعتش را شكستم. او بر ما پيروز شد وما پس از رسول خدا كسى را در رفتار زيباتر و در عفو نكوتر از او نديديم.
💡 حق براى تو مشتبهه شده است براى اينكه حق وباطل با شخصيت مردان قابل تشخيص و تعريف نيستنداول بايد حق را بشناسى و سپس اهل حق را مى توانى تشخيص بدهى و در موردباطل هم ابتداء باطل را بشناس سپس اهل باطل را بخوبى خواهى شناخت ] و اگر از هدفعمده خلقت انسان هم سؤ ال شود قرآن مجيد بندگى خداىمتعال را كه از معرفت و شناخت او مايه مى گيرد هدف آفرينش وى قرار داده است.
💡 O واژه ى ((نَبتَهل )) از ريشه ى ((اِبتهال )) به معناى بازكردن دست ها و آرنج ها براى دعا، به سوى آسمان است واين آيه به دليل اين واژه، به آيه ى مباهله معروف گشته است. مباهله، يعنى توجّه و تضرّع دو گروه مخالف يكديگر، به درگاه خدا و تقاضاى لعنت و هلاكت براى طرف مقابل كه از نظر او اهل باطل است.(60)