انحراف قضیه

[ویکی فقه] انحراف قضیه یکی از اصطلاحات به کار رفته در علم منطق بوده و به معنای بیان قضیه به غیر صورت طبیعی و وضع منطقی است.
هرگاه یک قضیه از استعمال طبیعی و وضع منطقی خود خارج و منحرف شود به طوری که نوع قضیه شناسایی نشود، انحراف یاد شده را «انحراف قضیه»، و قضیه را هم «قضیه منحرفه» می نامند.
انحراف در قضیه حملیه
انحراف در قضیه حملیه به این است که سور قضیه که باید مقترن به موضوع باشد در کنار محمول قرار گیرد؛ مانند اینکه قضیه «بعضُ الحیوان انسانٌ» به «الانسانُ بعضُ الحیوان» تبدیل شود.
انحراف در قضیه شرطیه
انحراف در قضیه شرطیه به این است که از ادوات اتصال و عناد، خالی باشد که در نتیجه به صورت حملیه ظهور می کند، ولی به حسب حقیقت و معنا، مصاحبت یا معاندت دو نسبت را افاده می کند؛ مثلاً هر گاه گفته شود: آب به طبع خود با اینکه هوا گرم باشد، منجمد نمی شود وضع منطقی آن در قالب قضیه شرطی متصل این است که «اگر آب منجمد باشد هوا گرم نیست» یا «هوا سرد است» و در قالب قضیه منفصله چنین است: «یا آب منجمد می شود یا هوا گرم است».
وجه تسمیه
...

💡 این روش حکومت مخالفت‌های زیادی را برانگیخت. مخالفان او، عثمان را به خویشاوندسالاری و فساد متهم می‌کردند. به نوشته جان بوکر، سر دسته مخالفان او عایشه، همسر محمد پیامبر اسلام و دختر ابوبکر خلیفه اول، و علی داماد محمد بودند. بنا بر نظر سید حسین نصر در دانشنامهٔ بریتانیکا، علی عثمان را به عنوان خلیفه به رسمیت می‌شناخت. اما موضع بی‌طرفی را بین هواداران و مخالفان وی اتخاذ کرده بود. به نوشته رابرت گلیو، علی حداقل به لحاظ معنوی سردستهٔ مخالفان عثمان بود. در دوران خلافت عثمان، علی به همراه صحابهٔ دیگری از محمد از جمله طلحه و زبیر از منتقدان عثمان بودند. او عنوان می‌داشت که عثمان از سنت پیامبر دچار انحراف شده است. مهم‌ترین موارد اختلاف با عثمان بر سر اجرای حدود اسلامی بود. علی اصرار داشت که حدود الهی باید اجرا شود. از جمله در قضیهٔ شراب‌نوشی ولید، حاکم کوفه، که گفته می‌شود حد به دست خود علی اجرا شد. او در امور سیاسی حداقل به لحاظ معنوی نیز از سرکردگان مخالف عثمان شناخته می‌شد. در قضیه تبعید ابوذر غفاری با وجود ممنوعیت تعیین شده توسط عثمان او با فرزندانش ابوذر را بدرقه کرد.