امیه بن اسکر

[ویکی فقه] امیة بن اسکر. اُمَیَّةِ بْن ِ اَسْکَر، امیة بن حُرثان بن اَسکر (د ح ۲۰ق /۶۴۱م )، شاعر مخضرم و از معاصران پیامبر اسلام (ص ) است.
مهم ترین مأخذ در شرح حال وی اغانی ابوالفرج اصفهانی است که خود منبع کتاب های پس از آن بوده است. تاریخ ولادت امیه دانسته نیست، ولی با توجه به عمر طولانی وی می توان گفت که در آغاز هجرت یا آغاز اسلام، مردی کهن سال بوده است. جزئیات زندگی وی دانسته نیست. او از قبیله بنی جُندع، و از سوارکاران و بزرگان عصر جاهلیت بوده، در طائف می زیسته، و در زمان خلافت عمر به مدینه آمده است.
[ویکی فقه] اُمَیَّةِ بْن ِ اَسْکَر، امیة بن حُرثان بن اَسکر (د ح ۲۰ق /۶۴۱م )، شاعر مخضرم و از معاصران پیامبر اسلام (ص ) است.
مهم ترین مأخذ در شرح حال وی اغانی ابوالفرج اصفهانی است که خود منبع کتاب های پس از آن بوده است. تاریخ ولادت امیه دانسته نیست، ولی با توجه به عمر طولانی وی می توان گفت که در آغاز هجرت یا آغاز اسلام، مردی کهن سال بوده است. جزئیات زندگی وی دانسته نیست. او از قبیله بنی جُندع، و از سوارکاران و بزرگان عصر جاهلیت بوده، در طائف می زیسته، و در زمان خلافت عمر به مدینه آمده است.
اهمیت
اهمیت امیه در ادب عرب به سبب اشعار پراکنده ای است که وی درباره برخی افراد و یا پاره ای رویدادها سروده است.
ویژگی ها
امیه با آنکه «سیّد» قبیله خود، و مردی دلاور بود، در اشعارش، پیوسته پیری دل شکسته و مظلوم جلوه می کند. دو قطعه ای که نزد عمر به قصد بازگرداندن فرزند خود از جنگ خواند، یا قطعه ای که در جدایی دو فرزندش سرود - به رغم الفاظ و ترکیبات نسبتاً خشن جاهلی - اندوه بار و دردمندانه است. حتی زمانی که شتران بیمارش را از چراگاه ها راندند، وی به ستیز بر نخاست و هجایی نسرود، بلکه قبیله ای را که پناهش داده بود، مدح کرد.
نقد اشعار
...

💡 اُمَویان یا بنی اُمَیّه از دودمان‌های تاریخی عربی و اسلامی بودند. این دودمان از قبیلهٔ قریش و از طایفهٔ بنی‌امیه بودند. جد آنان امیه بن عبدشمس برادرزادهٔ ناتنی هاشم، نیای پیامبر اسلام، است. این دودمان خلافت امویان (۴۱–۱۳۲ ه‍.ق / ۶۶۲–۷۵۰ میلادی) را تشکیل بداد.

💡 خلافت دوم، خلافت امویان، بدست خاندان بنی امیه، یک قبیله مکی از تبار امیه بن عبدشمس اداره می‌شد. این خلافت به فتوحات مسلمانان ادامه داد و قفقاز، ماورالنهر، سند، مغرب و اندلس را داخل جهان اسلام کرد. این خلافت مورد حمایت و پذیرش تعداد قابل توجهی از مسیحیان در قلمروی خود بود که این ضروری بود زیرا تعداد بسیاری مسیحی در قلمروی آنها، به ویژه در شامات، وجود داشت. به دنبال جنبش سیاه‌جامگان (۷۴۶–۷۵۰)، که مورد حمایت بسیاری از اتباع غیرعرب امویان، به دلیل تبعیض‌هایی که بر اتباع غیرغرب روا می‌شد، بود، خلافت اموی سقوط و بازماندگان آن به اندلس متواری و خلافت عباسیان در سال ۷۵۰ تأسیس می‌شود.