امیر یحیی

امیر یحیی. [ اَ یَح ْ یا ] ( اِخ ) یحیی بن ادریس بن علی بن حمود. از خلفای دولت حمودی اندلس بود. بعد از وفات پدرش ( 431 هَ.ق. ) با وی بیعت شد و سال بعد خلع گردید. ( از اعلام زرکلی چ 1 ج 3 ص 1144 ).

یحیی بن ادریس بن علی بن حمود از خلفای دولت حمودی اندلس بود.

اسم: امیر یحیی (پسر) (عربی، عبری) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: a.-yahyā) (فارسی: اميریحیی) (انگلیسی: amir-yahya)
معنی: ترکیب دو اسم امیر و یحیی ( فرمانروا و تعمید دهنده )، از نام های مرکب، امیر و یحیی

💡 منوچهری ادعا می‌کند که دلیل در خفا ماندن او بخشی از وصیت‌نامه سید علی‌محمد شیرازی است که او را به محافظت از خویش توصیه کرده‌بود. براوان معتقد است رهبری میرزا یحیی در عراق رهبری اسمی بود و در عمل ساماندهی امور را بهاءالله، برادر ناتنی وی انجام می‌داد. دنیس مک‌ایون بر این نظر است که تعیین میرزا یحیی به عنوان جانشین رسمی باب، تنها برای حفظ بهاءالله از خطر و با پیشنهاد بهاءالله و عبدالکریم قزوینی و موافقت باب بوده‌است. خطری که بهاءالله را تهدید می‌کرد از جانب امیر کبیر بود. به گفته سعیدی اگر امیر کبیر به نقش کلیدی بهاءالله در جامعه بابی پی می‌برد حتماً او را به قتل می‌رساند. این تحلیل اول بار توسط عباس افندی در «مقاله شخصی سیاح» مطرح شد. شوقی افندی نیز می‌گوید باب میرزا یحیی را به عنوان «مرجع اسمی» جامعه بابی انتخاب کرده بود و به نقل از «مقاله شخصی سیاح» تحلیلی مشابه تحلیل فوق ارائه می‌دهد..

💡 دورهٔ پادشاهی او ۱۷ سال یعنی از ۷۳۷ تا ۷۵۴ قمری ادامه داشت و سرانجام به دست «خواجه یحیی کرابی» امیر سربداران کشته شد.