ال طفیل

[ویکی فقه] آل طفیل. آل طفیل، فرزندان طفیل بن منصور از سادات حسینی حاکم بر مدینه در قرن هشتم بودند.
طفیل بن منصور بن جماز بن شیحه چند نوبت به حکمرانی مدینه دست یافت که بار نخست در سال ۷۲۸ق. بود. وی امیری با همت، کریم و با هیبت خوانده شده است.
عسقلانی، ابن حجر، الدرر الکامنه، ج۲، ص۳۸۶.
۱. ↑ عسقلانی، ابن حجر، الدرر الکامنه، ج۲، ص۳۸۶.
حوزه نمایندگی ولی فقیه در امور حج و زیارت، برگرفته از مقاله «اشراف حسینی».
...

💡 در اصل پهلوی صرفاً در معنی مهمان بکار می‌رفته‌است لکن در مرور زمان در مقابل میهمان معنی طفیلی را هم بخود گرفته‌است.

💡 البته ابن طفیل در ارتباط با به وجود آمدن حی دو فرض را عنوان می‌کند:

💡 دنیا و آخرت به طفیل نیاز اوست هر عاشقی که ناز تو نامهربان کشد

💡 صد سال ز من دارد اگر هجر نهانش به زان که ببینم به طفیل دگرانش

💡 چون رزق میهمان طفیلی است سوختن پروانه بی طلب به شبستان چرا شود

💡 شرق و غرب مملکت گاه اوست. آفرینش آسمان و زمین طفیل قدم اوست.