افتاب روی

💡 با سایه سواد سر زلف خویش گیر ما را که سوختیم در این آفتاب روی

💡 ای آفتاب روی بده باده ای که آن در روشنی حکایت گوید ز آفتاب

💡 ای آفتاب روی تو عکس فروغ ذات ظاهر ز زلف و خال و خطت کثرت صفات

💡 در سایهٔ زهد سرد بودن تا چند؟ وقتست که آفتاب رویی گیریم

💡 از روی دوست تا نکنی رو به آفتاب کز آفتاب روی به دیوار می‌کنی

💡 آفتاب روی او برهان ماست شیخ و زاهد گر کند انکار ما

💡 در داستان‌های قدیمی، همیشه از شخصیت‌های محبوب به عنوان زنان آفتاب‌روی یاد می‌شد که زیبایی آن‌ها با درخشش خورشید در صبحگاه مقایسه می‌شد.

💡 او با آن چهره آفتاب‌روی و لبخند همیشگی خود، توانست در کوتاه‌ترین زمان ممکن توجه همگان را در آن مهمانی بزرگ به سمت خود جلب کند.

💡 شاعر با توصیف آفتاب‌روی بودن معشوق، سعی داشت بر زیبایی خیره‌کننده و درخشش روح او که گویی از نور سرشته شده است، تأکید بیشتری داشته باشد.