اطلاق تثنیه بر مفرد

[ویکی فقه] اطلاق تثنیه بر مفرد به ذکر لفظ تثنیه و اراده مفرد اطلاق می شود و از اقسام مجاز لغوی می باشد.
از اقسام مجاز لغوی «اطلاق تثنیه بر مفرد» یعنی آوردن تثنیه و اراده مفرد است؛
مثال
۱. (... نسیا حوتهما...)؛ " ماهی خودشان را فراموش کردند". در این آیه، نسیان را به موسی علیه السّلام و یوشع بن نون نسبت داده است؛ در حالی که در ادامه همان آیه می فرماید: (... فانی نسیت الحوت...)؛ "من ماهی را فراموش کردم". در این آیه، گوینده یوشع است.۲. (ولمن خاف مقام ربه جنتان)؛ "و هر کس را که از مقام پروردگارش بترسد دو باغ است". به «فراء» نسبت داده شده که در این آیه، منظور از «جنتان» یک بهشت است.۳. (القیا فی جهنم...)؛ "در جهنم فروافکنید" که منظور «الق» است.

💡 شيعه در لغت، به معناى پيروان و ياران است و بر مفرد و تثنيه و جمع و نيز بر مذكر ومؤ نث به طور يكسان اطلاق مى شود.(64) در اصطلاح، شيعه به پيروان على عليهالسلام گفته مى شود كه معتقد به امامت و خلافتبلافصل او از طريق ((نصب )) و ((نص )) پيامبر اكرم صلى الله عليه و آلههستند.(65)

💡 ثانيا - اطلاق صيغه جمع بر مفرد يا بر تثنيه تازگى ندارد، و در قرآن و غير قرآن ازادبيات عرب و حتى غير عرب اين معنى بسيار است.

💡 اشكالاتى كه عدهّاى از بندگان هوى و هوس در مورد اين آيه شريفه دارند اينكه چگونهصيغه جمع بر مفرد اطلاق مى شود؟

💡 گاهى اطلاق كلمه جمع بر مفرد به عنوان بزرگداشت نيز ديده مى شود، همان طور كهدرباره ابراهيم مى خوانيم: ان ابرهيم كان امة قانتا لله:ابراهيم امتى بود

💡 «الذین آمنوا»:در ادبیات عرب مکرر دیده می‌شود که لفظ جمع برای مفرد به کار رفته‌است؛ با توجه به کلمه «الذین» و «آمنوا» که جمع آمده‌اند و مصداق آن علی بن ابیطالب است به این نکته توجه می‌شود که حمل جمع بر مفرد در قرآن بارها ذکر شده‌است.

💡 (خـصـم ) در اصل معنى مصدرى دارد، و به معنى نزاع كردن است، ولى بسيار مى شودكـه به طرفين نزاع نيز خصم مى گويند، اين كلمه بر مفرد و جمع هر دو اطلاق مى شود،و گاه جمع آن به صورت (خصوم ) آمده است.