اصحاب سبت در قران

[ویکی فقه] اصحاب سبت در قرآن. این واژه به صورت صریح تنها یک بار در آیه ۴۷ نساء به کار رفته است؛ ولی در آیات ۶۵ -۶۶ بقره؛ ۱۵۴ نساء مائده ۱۶۳ اعراف و ۱۲۴ نحل داستان این قوم و سرانجام آنان بیان گردیده است.
واژه «سَبْت» که در زبان عبری «شبات» خوانده می شود به معنای استراحت کردن، پایان کار، مرگ و یکی از روزهای هفته، می آید.
وجه نامگذاری به اصحاب سبت
وجه نامگذاری این روز به «سبت» در نزد یهود، پایان یافتن خلقت آسمانها و زمین و موجودات دیگر در آن زمان یا تعطیلی کار در آن روز و استراحت یهود و پرداختن به عبادت خداوند است.
اصحاب سبت از قوم بنی اسرائیل
«اصحاب سبت» از قوم بنی اسرائیل بودند: «لُعِنَ الَّذینَ کَفَروا مِن بَنی اِسرءیلَ...» و در شهری ساحلی به نام «اَیله» میان «مصر» و «مدین» یا «مدین» یا «طبریه» یا «مقنا» (که بین «مدین» و «عینونا» قرار داشته) زندگی می کرده اند. این قوم در عصر پیامبری حضرت داود (علیه السلام) بوده و شمار آنان را ۷۰۰۰۰ یا ۱۲۰۰۰ نفر گفته اند. گروهی از مورخان و مفسران نیز آن ها را بخشی از قوم ثمود پنداشته اند که بر اثر همجواری با بنی اسرائیل به دیانت یهود گرویده اند.
تبین داستان
...

💡 اين داستان دو چيز به ما مى آموزد يكى اينكه هرگاه بلايى بر جمعى گنهكار برسداگر در بينشان كسى باشد كه به ياد خدا بوده و آنها را نصيحت مى كرده و چون از اونشنيدند از ايشان جدا شده آن بلا به اونخواهد رسيد و خدا او را نجات خواهد بخشيدچنانچه در سوره اعراف، راجع به هلاكت اصحاب سبت مى فرمايد:(اَنْجَيْنَا الَّذينَ يَنْهَوْنَعَنِ السُّوءِ)(35).

💡 على بن ابراهيم رحمه الله عليه روايت كرده است كه: اصحاب سبت را حق تعالى مهلت دادآنقدر كه بسيار شدند و اموال بيشمار اندوختند و گفتند: شكار شنبه بر ماحلال است و بر پيشينيان حرام بوده است، زيرا كه تا ما شكار ماهى كنيم در روز شنبه درنعمت و رفاهيتيم و مال ما بسيار شد و بدنهاى ما صحيح است. پس در شبى كهغافل بودند حق تعالى ايشان را به ناگاه گرفت (207).

💡 بعضى از مفسران معتقدند كه تهديد نخست، جنبه معنوى دارد و تهديد دوم جنبه ظاهرى ومسخ جسمانى، به قرينه اينكه خداوند در اين آيه مى فرمايد: (همانطور كه اصحابسبت را از رحمت خود دور ساختيم اينها را نيز از رحمت خود دور خواهيم ساخت ) و مى دانيمكه اصحاب سبت (چنانكه به خواست خدا در سوره اعراف خواهد آمد) از نظر ظاهرى مسخشدند.