لغت نامه دهخدا
اسورکر. [ اِ وِ ک ِ ] ( اِخ ) نام دو تن از سلاطین سوئد. اولی از سنه 1129 م. تا سال 1155 حکمرانی داشت. جلوس این پادشاه باانقراض سلاله لوروبروگ مصادف بود و در این زمان سلسله جدیدی تأسیس شد و این سلسله تا سنه 1259 م. ادامه یافت. اِسورکِر دوّم. از تاریخ 1199 م. تا سال 1210 فرمانفرمایی داشت، بعد اریک دهم جانشین وی شد.