اسماء متشابه

[ویکی فقه] اسماء متشابه، در منطق به اسم هایی اطلاق می شود که معانی مختلف داشته باشند، و به سبب وجود مناسبت یا مشابهت بین معانی، آن لفظ را به معنی اخیر به کار گرفته باشند.
اسماء متشابه، اسم هایی هستند که معانی مختلف داشته باشند، بدین طریق که اسمی را نخست به ازای معنایی وضع کرده و سپس بسبب وجود مناسبت یا مشابهت آن معنی با معنی دیگر آن را به معنی اخیر هم اطلاق کرده باشند، مانند الفاظی که ابتدا به ازای معانی حقیقی وضع شده و سپس در معانی مجازی نیز بکار رفته است. «و اسماء متشابه دو قسم بود: اول آنکه استعمال لفظ در معنی اصلی ممهّد بود و در معنی شبیه بسبب ملاحظه با آن معنی بود و به اعتبار مناسبتی که علت تشابه بود و چون چنین بود، اطلاق آن لفظ را بر معنی اصل، حقیقت خوانند و بر معنی شبیه مجاز، چنانکه اطلاق نور بر نور آفتاب و بر نور باصره و بر نور بصیرت».
خواجه نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد، اساس الاقتباس، ص۱۰.
۱. ↑ خواجه نصیرالدین طوسی، محمد بن محمد، اساس الاقتباس، ص۱۰.
خوانساری، محمد، فرهنگ اصطلاحات منطقی به انضمام واژه نامه فرانسه و انگلیسی، ص۱۵.
...

💡 بعد از اين طائفه كه در اصطلاح ملل و نحل مفوّضه ناميده مى شوند، طائفه ديگرى هستندبه نام مؤ وّله، اينان كسانى هستند كه در تفسير آيات متشابه اسماء و صفات، مياناثبات و نفى جمع كرده، خداى را از لوازم حاجت و امكان منزه دانسته، آيات متشابهى كهظهور احتياج و امكان دارد بر خلاف ظاهرش حمل بر معناهايى كرده اند كه بااصول مسلمه دين و مذهب سازگار باشد، و همين طائفه نيز به چند شعبه منشعب شده اند.