استیزه گر

= ستیزه گر

( صفت ) پرخاش جو اهل جدال.

💡 تا که بر نطع مملکت ای شاه دو سه استیزه رو رخان تواند

💡 ناصحان گفتند از حد مگذران مرکب استیزه را چندین مران

💡 یکی حمله دگر چون کرّ ببردم گوش و سر پیشش بگفتا شید آوردی تو جز استیزه نفزایی

💡 پیش فرزانه دانا ره استیزه مپوی مستی و عربده بر دانش و فرهنگ مکن

💡 برگذشتی ز بسی منزل اگر یادت هست مکن استیزه کز این مصطبه هم برگذری

💡 هر که استیزه کند با مهتران آب روی خود بریزد بی گمان