استعمال لفظ در مثل

💡 اين پنج آيه در سياق متحد، و جملاتش از نظر لفظ در يك سياق و از نظر معنا همبيكديگر مرتبطند، اول آنها بآخر نظر دارد و آخرش باولش، و از اينجا فهميده ميشود كهاين پنج آيه يكباره نازل شده نه در چند هنگام.

💡 254-يعنى بدون اعتقاد جزمى به وجود او، يا با توهمى كه از مفهوم لفظ دارد،يعنى صورت و هميه اى را كه از مفهوم لفظ در ذهنشحاصل شده بپرستد (نه حقيقت خارجى او را). (مؤلف - ره )

💡 خطيب بغدادى نيز روايت مذكور را با كمى اختلاف در لفظ در تاريخ بغداد (ج 12، ص91) از انس بن مالك از پيامبر صلّى اللّه عليه و آلهنقل نموده است.

💡 در اين آيه شريفه بحث هايى از نظر فقه هست، كه مفسرين آن را ايراد كرده اند، و ليكنحق مطلب اين است كه احكامى كه در اين آيه آمده شخصى است، و مربوط به شخصرسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم ) است، و هيچ دليلى از جهت لفظ در آيه نيست،كه دلالت كند بر اينكه شامل غير از آن جناب نيز هست، وتفصيل همين مطلب در كتب فقهى آمده.

💡 اولین قاعده این است که حد وسط از حیث معنا و لفظ در صغری و کبری باید تکرار شود، زیرا در صورت عدم تکرار آن، بین طرفین قیاس (اصغر و اکبر) ارتباطی حاصل نمی‌شود.