استعمال حقیقی

[ویکی فقه] استعمال حقیقی به کار گیری لفظ در معنای موضوعٌ له است.
استعمال لفظ در معنای موضوعٌ له را استعمال حقیقی گویند، مثل: استعمال لفظ «اسد» در معنای شیر درنده.در استعمال حقیقی، لفظ به تنهایی و بدون استفاده از قرینه، معنا را در ذهن شنونده حاضر می نماید؛ به خلاف استعمال مجازی.
عناوین مرتبط
۱. ↑ صدر، محمد باقر، دروس فی علم الاصول، ج۱، ص (۸۲-۸۱).
...

💡 بعضی الفاظ در لغت، معنایی دارد که اگر دقت نکنیم، گمان خواهیم برد که این لفظ، فقط همین معنا را دارد، غافل از این که، آن لفظ یک روح و معنای عمیقی دارد که چندین مصداق را دربرمی‌گیرد که یکی از آن‌ها در لغت آمده‌است. مثل «میزان» که در لغت به «ترازو» معنا شده است، ولی باید گفت میزان به معنای وسیله سنجش است که یکی از مصادیق آن ترازوست، و ترازو خودش چند نوع است. بنابراین «میزان» برای معنای «وسیله سنجش» وضع شده‌است نه برای ترازو. یا مثلاً، کلمه «قلم»، برای ابزاری که بر الواح نقش می‌اندازد، وضع شده است، بدون در نظر گرفتن این که، جسم باشد یا اینکه از «نی» باشد یا چوب یا آهن و بدون در نظر گرفتن این که آن نقش محسوس باشد یا معقول و بدون توجه به اینکه آن لوح، کاغذ باشد یا چوب یا سنگ یا اینکه مجرد باشد. بنابراین استعمال «قلم» در آیه «علّم بالقلم» حقیقی است.