استادولی حسین

[ویکی نور] حسین استاد ولی، در سال 1331ش، در تهران به دنیا آمد. پدرش، عباس علی، معروف به آقا شیخ عباس نجار، از کسبه و اهل علم و معرفت تهران بود. استاد ولی، هم زمان با گذراندن دوره متوسطه در سال 1348، در حوزه علمیه حضرت آیت الله مجتهدی تهرانی، مشغول به فراگیری علوم ادبی و دینی شد و تا سطح «لمعه» و نیز «تبصره» علامه در فقه و «شرح باب حادی عشر» در کلام، پیش رفت و تحت تربیت آن استاد بزرگ قرار گرفت. این پیوند مستمر تا سال 1358، ادامه داشت و علاوه بر تحصیل، دستیار آن استاد بزرگ بود.
استاد ولی، در سال 1354 به دلیل علاقه زیاد به علم حدیث که از پدرش به یادگار داشت، به محضر استاد محقق جناب آقای میرزا علی اکبر غفاری راهنمایی شد و به گفته خودش آن بزرگوار جدا در حقش پدری و استادی کرده و از آنچه داشت، بی دریغ در اختیارش نهاد و تاکنون نیز خوشه چین خرمن دانش و تحقیق آن بزرگوار می باشد.
اساتید بنام ایشان عبارتند از:
وی از سال 1354، به طور پراکنده در تصحیح چاپی برخی از کتاب ها و اعراب گذاری برخی دیگر، با استاد غفاری همکاری داشت و از سال 1357 با راهنمایی ایشان، به تحقیق در کتاب «امالی» شیخ مفید پرداخت که پس از چاپ، در سال 1362 در دومین دوره انتخاب کتاب سال، در بخش تصحیح حدیث، کتاب سال شناخته شد. وی از سال 1361 تاکنون به طور مستمر و تمام وقت، به کار ویرایش، تحقیق، تصحیح، ترجمه، تألیف و نگارش مشغول است.
ج) تحقیق و ویرایش و تصحیح:
به علت کثرت مطالب این بخش، فقط برخی از اقسام آن ذکر می شود:

💡 یکی از آثار مجتبوی ترجمه و توضیح قرآن است که توسط حسین استادولی ویرایش و در سال ۱۳۷۲ چاپ شده‌است. این ترجمه از دقیق‌ترین و صحیح‌ترین ترجمه‌های معاصر است. مترجم تأکید بسیاری بر رعایت دقت و همگامی ترجمه با متن داشته‌است. روش مترجم مطابقت دقیق ترجمه با متن آیات بوده که اضافات و توضیحات تفسیری را برای درک و فهم معانی آیات همراه ترجمه آورده‌است. مترجم در مؤخره اعلام می‌کند که در این برگردان تا آن‌جا که میسر بوده از کلمات فارسی استفاده کرده، ولی اعتقادی به نوشتن فارسی سره نداشته‌است. یکی از خصوصیات ممتاز این ترجمه آن است که مترجم سعی کرده از کلمات عربی کمتر استفاده کند و برای آن‌ها معادل‌های فارسی در نظر بگیرد و دیگر این‌که در برگرداندن واژه‌های قرآنی و ترکیب آیات دقت زیادی به کار گرفته‌است.