ازادی اندیشه

[ویکی فقه] آزادی اندیشه. آزادی اندیشه به معنای آزادی تعقّل است، وآزاداندیشی و تعقّل، زیربنای گزینش درست هدف، مسیر و شیوه زندگی
قرآن، در بیش از سیصد آیه، همگان را به تعقّل، تفکّر، تدبّر و باز کردن چشم عقل و بصیرت
یادداشت های استاد مطهری، ج۱، ص۱۲۱.
قرآن، موضوع ها و منابعی را نیز برای اندیشیدن معرّفی فرموده که عبارتند از:۱. آفاق
ق/سوره۵۰، آیه۷.
۱. ↑ من وحی القرآن، ج۱۱، ص۳۷۹. ۲. ↑ یادداشت های استاد مطهری، ج۱، ص۱۲۱. ۳. ↑ المیزان، ج۵، ص۲۵۵. ۴. ↑ المیزان، ج۴، ص۱۳۰. ۵. ↑ المنیر، ج۲۲، ص۱۸۱. ۶. ↑ راهنما، ج۲، ص۴۷۸. ۷. ↑ بقره/سوره۲، آیه۲۱۹.
...

💡 هر انسانی محق است که از آزادی اندیشه و عقیده و مذهب بهره‌مند شود، این حق شامل مواردی چون آزادی تغییر مذهب یا عقیده و آزادی در داشتن دین به تنهایی یا در گروه‌های دیگر به صورت خصوصی یا عمومی و انجام عبادت‌های خود و غیره می‌شود.

💡 کانون در خرداد سال ۵۶ با انتشار نامه سرگشاده‌ای خطاب به امیر عباس هویدا، نخست‌وزیر به لزوم رعایت مواد قانون اساسی در رابطه با آزادی اندیشه و بیان و قلم، و لزوم ترقی سیاسی همگام با ترقی اقتصادی اشاره شده بود. تهیه‌کنندگان نامه علی اصغر صدر حاج سید جوادی و باقر پرهام بودند و توسط ۴۰ نفر از اهالی قلم امضا شده بود. هویدا به این نامه جوابی نداد و به نظر نویسندگان کشور توجهی نشد.