ادیب شیخ عباسعلی

[ویکی نور] «شیخ عباسعلی ادیب اصفهانی»، دانشمند، فقیه، ادیب، شاعر، اصولی، هیئت دان و ریاضی دان اصفهانی، در سال 1315ق، برابر با 8 مهرماه 1276ش، در منطقه حبیب آباد برخوار اصفهان زاده شد. وی تحصیلات خود را در حوزه علمی اصفهان و در محضر اساتیدی چون: میرزا محمد علی معلم حبیب آبادی، شیخ علی یزدی، حکیم شیخ محمد خراسانی، آقا سید عبدالحسین سید العراقین، آقا میرزا یحیی بیدآبادی، حاج میر محمد صادق خاتون آبادی، شیخ علی عاشق آبادی، آخوند گزی و آخوند کاشی سپری کرد. آنگاه موفق به اخذ اجازه از بزرگانی شد که آیات عظام: سید محمد باقر درچه ای، سید ابوالحسن اصفهانیو سید محمد حجت کوه کمره ای، از آن جمله اند.
وی در رشته های علمی گوناگون همچون؛ فقه، اصول و حتی ادبیات عرب، مجتهد بود و در مسائل منطق، حکمت، فلسفه، هیئت، نجوم و ریاضی، تسلط کامل داشت، با زبان فرانسه به خوبی آشنا بود و اشعاری به این زبان می سرود. وی در اسطرلاب، هندسه، لگاریتم نیز صاحب نظر بود و به همین علت، شیخ العلمای اصفهان و شیخ بهایی زمان لقب گرفت.
نکته ای که در باب مقام علمی آن بزرگوار، شایان ذکر است، این که ایشان همه تحصیلات خود را در اصفهان گذراند و بدون این که حوزه های علمی دیگری را درک کرده باشد، به این مرتبه والای علمی رسید. البته سفر کوتاهی هم به نجف داشته، اما این سفر در زمانی صورت گرفت که مراتب بالای علمی خود را طی کرده بود.
ایشان از بین رجال و بزرگان اسلامی، به صاحب بن عبّاد، توجه خاصی داشت به طوری که تنها تألیف تاریخی - رجالی وی، «هدیة العباد» نام دارد و به شرح زندگانی صاحب بن عبّاد اختصاص اختصاص یافته است. البته علت اقدام آن مرحوم به تألیف این شرح حال، این بود که بعضی از افراد جاهل و یا مغرض، نسبت ناروای سنّی مذهب بودن را به مرحوم صاحب بن عبّاد می داده اند و وی چون می دید این تهمت نارواست، اقدام به تدوین این شرح حال کرد. او همچنین به تعمیر و بازسازی آرامگاه صاحب همت گماشت و قبه ای بر روی مزار ایشان ساخت و به بازسازی و توسعه مسجد صاحب پرداخت. وی به دلیل همین وابستگی به صاحب، وصیت کرد تا در کنار مزار او به خاک سپرده شود.
حوزه علمیه اصفهان نزدیک به هفتاد سال از سفره علم و دانش پربرکت او بهره گرفت. ایشان در حیات علمی خود، شاگردان زیادی را تربیت کرد. به رغم جستجویی که صورت گرفت، در شمار شاگردان ایشان به نامی جز نام دکتر محمد فشارکی، استاد دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه اصفهان بر نخوردیم.
ارث الشیعه، وظایف الشیعه در شرح دعای ندبه، هدیة العباد در شرح حال صاحب بن عبّاد، کتاب تطبیق، در بیان سال ها وماه های هجری قمری و هجری شمسی، الرسالة القطبیّة فی اوقات الصلوات و الصوم فی مناطق الشمالیة، رساله قطبیّه فارسی مطابق با رساله قطبیّه عربی، ملحقات قضاوت های امیرالمؤمنین(ع)، ملحقات مناسک الشیعة در زیارت حضرت رسول(ص) و چهار امام، احسن التقویم اصفهان و قبلة البلدان.

💡 اوایل دههٔ اول پس از جنگ جهانی دوم حاج شیخ عباسعلی اسلامی امتیاز دبستان اسلامی را برای نخستین بار گرفت و زیر عنوان جامعهٔ تعلیمات اسلامی، مدرسه‌ای در محلهٔ منیریه بر پا کرد.

💡 در صورتی که لازمهٔ علم و معرفت تواضع و اتّحاد با همدیگر و ترجیح دیگران بر خود است و مخصوصاً مأذونین در این قسمت باید سرمشق دیگران باشند و مرحوم حاج شیخ عباسعلی این را رعایت نمی‌کرد و در اواخر مقیّد بود که به ایشان توهین کند در صورتی که مرحوم آقای حاج شیخ عبدالله مطابق مقام بلندی که داشتند صفات حسنه در ایشان بروز و ظهور داشت و کمال احترام بلکه کوچکی نسبت به حاج شیخ عباسعلی می‌نمودند.

💡 «حاج شیخ عباسعلی قزوینی از وعّاظ معروف و شخص دانشمندی بود؛ چندی در عتبات عالیات مشغول تحصیل بوده، سپس در بیدخت خدمت جناب حاج ملاسلطانمحمد رسید و مدت‌ها در محضر درس ایشان استفاده نمود و بر حسب امر ایشان در بیدخت منبر می‌رفت و وعظ می‌خواند….

💡 شیخ عباسعلی اسلامی پس از به وجود آوردن جامعهٔ تعلیمات اسلامی مدرسهٔ جعفری اسلامی را بنا نهاد.

💡 ثانیاً مرحوم حاج شیخ عباسعلی در اواخر جنبهٔ مادّیّت بر ایشان غلبه کرده و در صدد جلب منافع مادّی که مخالف مقام ایشان بود برآمده و باعث لطمه به حیثیّت فقری بود و بارها از طرف حضرت آقای والد به ایشان در این باب تذکّراتی داده شد ولی مؤثّر واقع نشده بود.