اداب مناظره

[ویکی فقه] آداب مناظره. آدابِ مناظِره، مجموعه ضوابطی که هنگام بحث و گفت وگوی فلسفی، علمی، دینی و اعتقادی باید مراعات شود.
در اصطلاح دانشمندان اسلامی، مقصود از بحث آن است که «اثبات حکم ثبوتی یا سلبی کنند به دلیل» و مراد از مناظره آن است که «دو خصم نظر کنند در حکم و مسأله ای به قصد آن که صواب پیدا شود».
مشکوه، محمد،«آداب البحث»، ج۱، ص۲۷، سالنامه پارس، تهران، ۱۳۲۴ش.
هدف اصلی از مناظره آن است که دو طرف گفت وگو، به یاری یکدیگر، به کشف حقیقت نایل آیند و مشکلی را بگشایند.
مناظره از دیدگاه نصیرالدین طوسی
به گفته خواجه نصیرالدین طوسی: «مناظره میان دو صاحب رأی متقابل بود که هر یک متکفّل بیان رأی خود باشند، به شرط آن که هر دو، بعد از وضوح، مساعدت حق کنند؛ و مباحثه استکشاف غامضی بود به طریق تعاون»
نصیرالدین طوسی، محمد بن حسن، اساس الاقتباس، ص۴۴۸، به کوشش محمد تقی مدرس رضوی، دانشگاه تهران، ۱۳۵۵ش.
...

💡 كسى كه براى خدا و در راه او مناظره مى كند داراى علائم و مشخصاتى است كه از رهگذرآن، شروط و آداب مناظره روشن مى گردد.

💡 بعضى از حاضران در مجلس گفتند، براى شما امكان دارد در اين موضوع كتابىبنويسيد؟ گفتم: پرداختن به اين مساءله، سبب جريحه دار شدن عواطف مى شود و اين رانمى پسندم، بويژه مثل اين زمان كه ما، نياز شديد به وحدت كلمه داريم. گفتند: بحثعلمى، با حفظ آداب مناظره و خارج نشدن از آداب و اخلاق اسلامى اشكالى ندارد.