احکام الزامی

[ویکی فقه] احکام الزامی، احکام ناشی از مصلحت و مفسده مُلزِمه می باشد.
احکام الزامی از اقسام احکام تکلیفی است و منظور از آن، اعتبار بعث یا زجر حقیقی است به سوی چیزی یا طلب انجام یا ترک آن به خاطر مصلحت و یا مفسده ملزمه ای که در آن چیز وجود دارد، به گونه ای که بر امتثال آن، پاداش و بر مخالفت آن، کیفر مترتب می شود، مثل: امر به اقامه نماز یا نهی از شرب خمر.

💡 در این رساله منظور از حق، احکام و وظایفی است که از سوی خداوند نسبت به اصناف مختلف بر انسان قرار داده شده‌است. این حقوق منحصر به وظایف الزامی مؤمنان نیست و شامل احکام استحبابی نیز می‌شود. به علاوه این حقوق منحصر به احکامی نیست که عدم رعایت آن‌ها گناه محسوب شود یا موجب اجرای مجازات دنیوی (حد و تعزیر شرعی) گردد، بلکه رساله حقوق در بردارنده وظایف اخلاقی یک انسان موحد است.

💡 اصول عظیم احکام خدا که در ده فرمان گنجانده شده‌اند در زندگی مسیح به منصه ظهور رسیده‌اند. این احکام محبت، اراده و اهداف خدا را در رابطه با رفتار و کردار و ارتباطات بشر ابراز می‌دارد و رعایت آن برای همه مردم در همه اعصار الزامی است. این احکام اساس میثاق و عهد خداوند با امت خویش است و معیاری برای داوری خداست. به‌واسطه روح القدس این احکام گناه را خاطر نشان ساخته و حس نیاز به منجی را برمی‌انگیزند. رستگاری و نجات به‌واسطه فیض است و نه با اعمال، ولی اطاعت از احکام میوه نجات است. این اطاعت، سیرت مسیحی را رشد می‌دهد و دستاورد آن حس سلامتی است. آن نشانهٔ محبت ما نسبت به خداوند و نگرانی و دلواپسی ما برای همنوعانمان می‌باشد. پیروی براساس ایمان نشانگر قدرت مسیح در تغییر دادن زندگی است و بنابراین شهادت مسیحی را تحکیم می‌بخشد.