دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] بَحرانی، احمدبن محمدبن یوسف بن صالح، از مشاهیر فقهای امامی بحرین در قرن یازدهم که او را سرآمد فقیهان روزگار خود در آن جا دانسته اند.
از مردم سرزمین ساحلی الخطّ بود اما خود در دهکده مَقابَه، نزدیک گوشه شمال غربی بحرین، متولد شد و پرورش یافت، ازینرو او را خطّی مقابی خوانده اند.
بحرانی طی چند سال اقامت در اصفهان، از محمدباقر مجلسی (متوفی ۱۱۱۰) اجازه گرفت و برای تحصیل علم بیش تر به محضر محمدباقر سبزواری (متوفی ۱۰۹۰) پیوست.
او و برادرانش، یوسف و حسن، در ۱۱۰۲ هنگام زیارت در کاظمین به بیماری طاعون درگذشتند و بحرانی همان جا به خاک سپرده شد، احتمالاً به هنگام مرگ چندان مسن نبود، زیرا پدرش تا یک سال پس از او زنده بوده است.
اطلاعات محدود درباره بحرانی بیش تر مبتنی بر شرح حالی است که شاگردش سلیمان بن عبدالله ماحوزی (متوفی ۱۱۲۱) نوشته است.
به نوشته او، بحرانی در اصول و فروع ممتاز و در عربی صاحب سبکی فصیح و نیز شاعری توانا بود.
آثار
از کتاب ریاض الدلائل او در فقه، نسلهای متأخر فقط بخشی از فصل طهارت را می شناختند.
بحرانی، علاوه بر آثار فقهی دیگر، دو رساله در منطق و چندین رساله در کلام تألیف کرد.
در رساله فی وجوب الجمعة عیناً، که به رسالة فی عینیة صلوة الجمعة نیز معروف است، و آن را در ردّ رساله ای از شاگردش سلیمان بن علی شاخوری (متوفی ۱۱۰۱) نوشت،
هیچیک از آثار بحرانی به چاپ نرسیده، و در حال حاضر حتی معلوم نیست که به شکل نسخه خطی نیز موجود باشد.
نظر بحرانی در مورد نماز جمعه
برگزاری نماز جمعه را حتی در روزگار غیبت امام دوازدهم، بر مؤمنین واجب دانست.
