اجل معلوم

اجل معلوم. [ اَ ج َ ل ِ م َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) مدّت و زمان مقدّر. اجل مُقدر.

مدت و زمان مقدر

💡 از آنجايى كه در جمله قبل خوابانيدن را توفى ناميده بود، در اين جمله بيدار كردن را(بعث ) ناميد، تا مقابل آن جمله قرار گرفته باشد و غرض از اين بعث را، عبارت دانستاز وفاى به اجل مذكور، و به كار بردن آن. و آناجل وقتى است كه در نزد خدا معلوم و معين است، و زندگى دنيوى انسان يك لحظه از آنتخطى نمى كند، همچنانكه در جاى ديگر فرموده: (فاذا جاء اجلهم لا يستاخرون ساعة ولا يستقدمون ) و براى اين به كار بردن اجل مسمى را نتيجه قرار داد

💡 و نيز سزاوار آن است كه در نماز حالتى داشته باشد كه گوئى آخرين نمازى است كهمى خواند و ديگر اجل مهلتش نمى دهد بارى ديگر به نماز ايستد و معلوم است كه چنينكسى بدرگاه خدا توبه مى كند وبه سوى خدا بر مى گردد و از او طلب آمرزش مى كندو نيز سزاوار است كه طورى در برابر پروردگارش به ايستد كه يك بردهذليل پيش روى مولايش مى ايستد و جا دارد هنگام گفتن: (اياك نعبد و اياك نستعين ) درگفتن اين سخن صادق باشد يعنى براستى خداى را عبادت كند نه هواىدل خود را و براستى از خود خدا استعانت بجويد (و يارى بخواهد) نه اينكه بزبانبگويد: (اياك نستعين ) و در عمل خدايتعالى را هيچ كاره و اسباب ظاهرى جهان را هم كارهبداند و دل به آنها به بندد).