اتحاد بنی نضیر

[ویکی فقه] اتحاد بنی نضیر (قرآن). «بنی نضیر» طایفه ای از یهودیان ساکن در مدینه بودند که در روند حوادث صدر اسلام نقش داشتند، و در ظاهر مردمی متحد و یکپارچه بودند.
بنی نضیر، در دیدگاه ظاهری مردمی متحد و یکپارچه بودند:هو الذی اخرج الذین کفروا من اهل الکتـب من دیـرهم... •... تحسبهم جمیعا وقلوبهم شتی... «آنها هرگز با شما بصورت گروهی نمی جنگند جز در دژهای محکم یا از پشت دیوارها! پیکارشان در میان خودشان شدید است، (اما در برابر شما ضعیف!) آنها را متحد می پنداری، در حالی که دلهایشان پراکنده است این به خاطر آن است که آنها قومی هستند که تعقل نمی کنند.» درباره مرجع ضمیر «تحسبهم» دو احتمال وجود دارد: ۱. بنی نضیر.۲. بنی نضیر و منافقان.) (برداشت یاد شده براساس احتمال اول است.)

💡 در طرف دیگر، دین پژوهان اسلامی باور دارند با توجه به منابع اسلامی پس از آنکه پیامبر اسلام یهودیان بنی نضیر را به سبب خیانت از مدینه بیرون راند، برخی از سران آن‌ها روانه خیبر شدند؛ و بدین گونه خیبر کانون خطر و توطئه ضد امت نوپای اسلامی شد. به اعتقاد ویلیام مونتگومری وات یهودیان خیبر، که سران بنی نضیر را در میان خود داشتند، به دنبال انتقام جویی از محمد، اموال خود را برای برانگیختن اعراب همسایه از جمله قبیله نیرومند غطفان هزینه می‌کردند تا آن‌ها را ضد مسلمانان با خود متحد سازند. این سبب کافی بود تا پیامبر به فاصله کمی از صلح حدیبیه به خیبر حمله کند.

💡 برخلاف تعهدی که پیش از آن توسط بنی نضیر با مسلمانان بسته شده بود، رهبران این گروه یهودی، قصد ترور محمد را کردند؛ اما پس از آگاهی محمد از این توطئه، به این قبیله لشکرکشی کرد و پس از محاصره‌ای طولانی، اهالی قبیله تسلیم شدند. پس از تسلیم یهودیان بنی نضیر، ۱۵ روز فرصت از جانب محمد به اهالی قبیله داده شد تا هر کدام به اندازه یک بار شتر را با خود همراه ساخته و از مدینه خارج شوند. اموال باقی مانده همگی از آن پیامبر محسوب شد و پیامبر آنها را با کسب رضایت انصار، بین مهاجرین تقسیم کرد.