ابن صباغ علی بن محمد

[ویکی نور] علی بن محمد ابن صباغ، به سال 784 در شهر مکه بدنیا آمد.
نام وی علی بن محمد بن احمد غزی مکی است که کنیه اش نور الدین و شهرت به ابن صباغ دارد.
وی در همان شهر (مکه) بالید و تحصیلات علمی خود را ادامه داد و در سال 855 در همان شهر دیده از جهان فرو بست. ابن صباغ فقیهی مالکی مذهب بود.
برخی از کتابهای تألیف شده توسط ابن صباغ عبارتند از: الفصول المهمه فی معرفة الائمه؛ العِبر فیمن شفّه النَظر؛ تحریر النقول فی مناقب اُمنا حواء و فاطمة البتول؛ العقود الؤلؤیه و اللآلی الثمینة فی فضائل العترة الامینة؛ قصائد فی مدح امیر المؤمنین(ع).
ابن صباغ با ارادتی که به اهل البیت داشت کتاب الفصول المهمه را نوشت ولی از این که عده ای با دیدن این کتاب وی را به «رفض» متهم کنند ابراز نگرانی کرده و برای رفع این اتهام، اشعاری را از شافعی در این زمینه نقل می کند که بر اساس نگاه ظاهری می باید او را هم «رافضی» و هم «ناصبی» دانست زیرا هم فضائل علی و هم فضائل ابوبکر را نقل کرده است.

💡 مؤنسه بکری (۱۳۷۷ - ۱۴۴۷) (نسب: مؤنسه بنت محمّد بن علی بن محمد بکری غضائری) بانوی محدّث مصری در نیمهٔ اول سدهٔ نهم هجری بود. از پدرش و دو تن دیگر از علمای روزگارش، علم حدیث آموخت. اجازهٔ نقل روایت از ۵ تن علمای روزگارش را گرفت. برهان‌الدین قیراطی از استادان برجستهٔ او و شمس‌الدین سخاوی از شاگردانش بود. در ۱۷ ربیع‌الاول ۸۵۱ق در مکه درگذشت.

💡 علی بن محمد بن یونس عاملی نباطی بیاضی بقاعی، که به زین الدین و ابومحمد شهره است، یکی از مفسران و متکلمان و ادیبان شیعه بوده‌است که در قرن نهم می‌زیسته‌است. وی در رمضان سال ۷۹۱ در نبطیه جبل عامل به دنیا آمده و در سال ۸۷۷ ه‍.ق از دنیا رفته‌است. وی توسط مجلسی، حر عاملی و کفعمی و خوانساری به وثاقت و علم و کمالات ستایش شده‌است.

💡 عِمرانِ صابی دیگر فردی‌است که با وجود گرایش‌های غیراسلامی و غیرتوحیدی، در موضوع توحید و صفات خدا با علی بن موسی وارد مناظره شد و در نهایت با استدلال‌های علی بن موسی، شهادتین گفت و اسلام را پذیرفت. سلیمانِ مَرْوَزی و علی بن محمد بن جَهْم نیز از افرادی هستند که در موضوعات بَداء و عصمت پرسش‌هایی را مطرح کردند و با پاسخ‌های علی بن موسی، جلسه را تبدیل به مناظره‌ای کلامی کردند.

💡 از این زمان است که حدیث‌هایی مبنی بر اینکه «تعداد امامان دوازده نفر است» بر سر زبان‌ها افتاد. به‌نوشتهٔ ورنا کلم[یادداشت ۵] مرگِ علی بن محمد سَمَری (۳۲۹ ه‍.ق)، آخرین نایبِ امام غایب، و آغاز دورهٔ غیبت کبری بار دیگر حیرت را در میان شیعیان برانگیخت.