ابن سند

[ویکی فقه] اِبن سَنَد، عثمان (۱۱۸۰- بعد از ۱۲۴۲ق /۱۷۶۶- بعد از ۱۸۲۶م )، ملقب به بدرالدین، مورخ، ادیب، شاعر و فقیه بود.
وی در نجد به دنیا آمد، ولی کحاله محل تولد وی را جزیره فیلکه از توابع کویت امروزی و اصل او را از نجد دانسته است.
در جستجوی دانش
ابن سند در جوانی در جست وجوی دانش، راهی عراق شد، نخست در بصره اقامت کرد و از این رو به بصری نیز شهرت دارد آنگاه به بغداد رفت و در ادب، تاریخ و اصول و فقه چیره دست شد و به شهرت رسید.
مذهب
برخی او را حنبلی دانسته اند اما بروکلمان او را مالکی خوانده است.
گرایش به تصوف
...

💡 و نيز در آن كتاب به سند خود از ابن ابى عمير از موسى بن جعفر (عليه السلام ) روايتآورده كه فرمود: و بدانكه خداى تعالى (واحد) و (احد)، و (صمد) است، نهفرزنددار مى شود تا فرزندش از او ارث ببرد، و نه خود از كسى متولد شده تا پدرش ‍با او شريك باشد.

💡 و در الدر المنثور است كه ابن مردويه و حاكم -وى سند را صحيح دانسته - از انس روايتكرده اند كه گفت رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلم ) كلمه (دكا) را با تنوين وبدون مد قرائت مى فرمود.

💡 108 - و در كافى به سند خود از ابن قداح از ابى عبدالله (عليه السلام )نقل كرده كه فرمود: رسول خدا (صلى الله عليه و آله ) وقتى با گروهى غذاميل مى فرمود، اولين كسى بود كه دست به غذا مى برد و آخرين كس بود كه دستبرميداشت و چنين مى كرد تا همه مردم غذا بخورند و خجالت نكشند.

💡 اين حديث را سيوطى در صفحه 107 جامع صغير و حاكم نيشابورى در صفحه 126 و127 جزء سوم مستدرك به دو سند صحيح در مناقب على - عليه السّلام - از طبرانى روايتكرده است؛ يكى از ابن عباس با دو طريق صحيح و دوم از جابر بن عبداللّه انصارى.