ابن خیران ابوعلی حسین بن صالح

[ویکی فقه] اِبْن ِ خَیْران، ابوعلی، حسین بن صالح (د ۳۲۰ق /۹۳۲م )، فقیه شافعی است.
با اینکه وی یکی از بزرگ ترین امامان مذهب شافعی و بعد از ابن سُریج، شیخ شافعیان بغداد بوده،
ذهبی، محمد، العبر، به کوشش محمد سعید بن بسیونی زغلول، ج۲، ص۱۰، بیروت، ۱۹۸۵م.
آنچه سبکی
سبکی، عبدالوهاب، طبقات الشافعیة الکبری، به کوشش محمد الحلو و محمود محمد طناحی، ج۳، ص۲۳۰، قاهره، ۱۹۶۴م.
المقتدر بالله در ۳۱۰ق /۹۲۲م از وی خواست تا منصب قضا ی بغداد را بپذیرد، اما به رغم فشارها و سختگیریهای او، آن را نپذیرفت و وزیر المقتدر ظاهراً حامد بن عباس و به گفته برخی علی بن عیسی یا ابن فرات
ابن اثیر، الکامل، ج۸، ص۱۱۰-۱۳۹.
...

💡 ابوعلی حسین بن عبدالله بن سینا و معروف به ابن سینا در نزد مردم مغرب زمین یک دانشمند فارسی بود که در رشته‌های مختلف علمی فعالیت داشت، وی بعلت کتاب‌هایی که در مورد موضوعات مختلف نگاشته‌است مانند فلسفه، فیزیک، پزشکی، ریاضیات، جغرافیا، علوم دینی و فقهی و شعر مشهور می‌باشد، وی در یکی از مشهورترین کارها و کتاب‌هایش بنام قانون (القانون فی الطب) روش درمان بعضی از حالتهای بیماری‌ها را توصیف کرده و شرح داده‌است مانند بیخوابی، مختل شدن فکر، سرگیجه، فلج شدن اجزای بدن، سکته مغزی، صرع (غش کردن) و افسردگی و همچنین ناتوانی جنسی، همچنین ابن سینا در زمینه روانپزشکی جسمی نیز پیشرو و پیشتاز بود و تغییرات روانی را به تغییرات جسمی ربط داد.