دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ اَعْرابی، ابو عبدالله محمد بن زیاد (۱۵۰-۲۳۱ق /۷۶۷- ۸۴۶م )، ادیب و شاعر سدة ۲ و ۳ق /۸ و ۹م، مولای بنی هاشم، اهل کوفه می باشد.
برخی پدر او را برده ای از اهل سند دانسته اند.
قفطی، علی، انباه الرواة، ج۳، ص۱۳۲، قاهره، ۱۳۷۴ق /۱۹۵۵م.
ابن اعربی، مانند دیگر راویان و دانشمندان زمان، برای کسب علم دو منبع در اختیار داشت: یکی علمای بزرگ و دیگری اعراب بادیه. می دانیم که وی از میان دانشمندان معاصر، علاوه بر مفضل، با کسایی (د ۱۸۹ق /۸۰۵م ) نیز همنشینی داشت و از او نوادر و نحو آموخت.
ازهری، محمد، تهذیب اللغة، ج۱، ص۱۹، به کوشش عبدالسلام محمد هارون، قاهره، ۱۳۸۴ق /۱۹۶۴م.
ابن اعرابی احتمالاً از جوانی به کار تدریس پرداخت و کار او اندک اندک بالا گرفت و مجلس درس پر ابهتی تشکیل داد.
ابوالفرج اصفهانی، علی، الاغانی، ج۸، ص۳۶۲، قاهره، ۱۹۲۳-۱۹۴۷م.
...
