اباحه لازم

[ویکی فقه] به اباحه بدون حقّ رجوع، اباحه لازم اطلاق می گردد.
به اباحه ایی که با تصرف در مال مباح لازم می شود، یعنی اباحه کننده نمی تواند از اباحه ی خود برگردد، اباحه ی لازم گفته می شود؛
حاشیة المکاسب (یزدی) ج۱، ص ۷۲.
۱. ↑ حاشیة المکاسب (یزدی) ج۱، ص ۷۲.
فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام ج۱، ص ۲۲۴-۲۲۵.
...

💡 ب: همان طور كه بازگو شد، آيه يا اصلا درصدد بيان حكم بايد و نبايد فقهى وحقوقى نيست، از اين روز هرگز مجالى براى دستاويز اباحيون نخواهد بود، يا اگر آيه مزبور همه چيز را براى همه افراد مباح بداند، دلالت آن در مدار اطلاق آن است. آيات فراوان ديگرى در قرآن وجود دارد كه احكام فقهى و حقوقى اشياء، اموال و حقوق اشخاص را تحديد كرده و از تعرض ‍ به آن با تهديد جلوگيرى و كيفرقضايى و دوزخ قيامت را براى متعديان مقرر كرده است؛ مانند آيات تحريم ربا، تحريم سرقت، تحريم تغيير وصيّت، تحريم تصرف دراموال ايتام و مانند آن. بنابراين، همه چيز براى همه كس ‍ مباح نيست، بلكه اولا اشياى مباح از محرم تفكيك شده و ثانيا براى دسترسى به اشياى مباح شرايط ويژه حيات،تجارت، رضايت و مانند آن لازم است. غرض آن كه، بر فرض دلالت آيه بر حكم فقهى مفاد آن اباحه مجموع اشيا براى مجموع اشخاص است،نه اباحه جميع اشيا براى جميع اشخاص.