اباحه شرعی

[ویکی فقه] منظور از اباحه شرعی، حکم شارع به یکسان بودن مصلحتِ فعل و ترک چیزی است.
اباحه شرعی، مقابل اباحه عقلی است و آن، حکم شارع به یکسانی فعل و ترک چیزی است که لازمه آن، اختیار مکلف در انجام یا ترک آن است؛ از این رو، اباحه شرعی از احکام تکلیفی است که شارع آن را جعل نموده است.
وجه نام گذاری
چون دلیل آن، آیه و یا روایت است، به آن اباحه شرعی می گویند.
دلیل واقع شدن اباحه شرعی
مؤدای بعضی از اصول عملی شرعی، همچون برائت شرعی، نیز اباحه شرعی است (بنابراین که مؤدای اصول عملی، حکم باشد).
خویی، سید ابوالقاسم، اجود التقریرات، ج۲، ص۱۸۳.
...

💡 از نظر وی هر گناهی که امر به آن از سوی خداوند ممکن باشد صرفاً قبح شرعی دارد و نه قبح عقلی در حالیکه برخی گناهان وجود دارند که گرچه از سوی خداوند اباحه‌ای ندارند ولی قبح آن‌ها ذاتی است.

💡 زرینکوب به این دلیل که خرمدینان که از پیروان مزدک بودند آن‌ها را به اشتراک در دارائی و زن نسبت داده است. برخی از تاریخ نویسان گفته‌اند که ریشه اصطلاح خرمدین از آنجاست که همه لذت‌ها را مباح می‌دانستند و از اینرو آن‌ها را «اباحیه» می‌شمردند، اما نفیسی این اتهام را رد می‌کند و آن را انتساب مخالفان می‌داند آمورتی می‌گوید برای بدگویی از این جنبش آن را فاقد قیدهای شرعی یا اخلاقی و برای توجیه وابستگی آن به آئین مزدک که تصور می‌شد از نظر اخلاق بسیار سهل‌گیر است معرفی کردند.مقدسی در مورد عقاید خرمدینان می‌نویسد: «در میانشان کسانی به اباحه زنان به شرط رضای ایشان اعتقاد داشتند و هر چه را که نفس از آن لذت گیرد و طبع بدان میل کند به کس ضرر نرساند را مباح می‌شمرند».