فلاده

فلاده. [ ف َ دَ / دِ ] ( ص ) بیهوده. ( اسدی ). بیهوده. بی فایده. بی نفع. عبث. ( فرهنگ فارسی معین ):
هر آن کریم که فرزند او فلاده بود
شگفت باشد و آن از گناه ماده بود.رودکی. || سخن بیهوده. ( فرهنگ فارسی معین ):
یک فلاده همی نخواهم گفت
خود سخن بی فلاده بود مرا.بوشکور.رجوع به فلاذه شود.

(فَ دِ ) (ص. ) بیهوده، بی فایده.

۱. بیهوده، بی فایده، عبث.
۲. (اسم ) سخن بیهوده: یک فلاده همی نخواهم گفت / خود سخن بر فلاده بود مرا (ابوشکور: شاعران بی دیوان: ۸۳ ).

( صفت ) ۱ - بیهوده بیفایده بی نفع عبث ۲ - سخن بیهوده: یک فلاده همی نخواهم گفت خود سخن بر فلاده بود مرا.

بیهوده، بی فایده.

💡 کلاوس دیتریش فلاده (به انگلیسی: Klaus-Dietrich Flade) فضانورد اهل کشور آلمان است که در ۲۳ اوت ۱۹۵۲ میلادی در بوده‌سیم زاده شد. وی در مأموریت سایوز تی‌ام-۱۴، سایوز تی‌ام-۱۳ حضور داشته است.