علی واعظ

«علی واعظ» یا ابن عابد قاینی یکی از وعاظ و خطبای مشهور خراسان در اوایل قرن دهم هجری قمری است. علی واعظ به خاطر تیزهوشی‌اش شناخته شده بود و گفته می‌شود که می‌توانست قصائد را با یک بار شنیدن حفظ کند. او همچنین دارای اشعاری است که به خاطر قدرت بیان و سخنوری‌اش مورد توجه قرار گرفته است. او در شهرهای خراسان و هرات به وعظ و خطابه مشغول بود و در سال 903 هجری قمری خطبه‌ای به نام «ائمه» ایراد کرد. این خطبه باعث شد که عوام مردم به او حمله کنند و در نتیجه، وی در نیشابور درگذشت و آثارش در تاریخ ادبیات فارسی و مذهبی باقی مانده است.