سهیلی جغتایی

[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است
سهیلی جغتایی، نظام الدین احمد
شاعر، متخلص به سهیلی. معروف به امیر اعظم، شیخم بیگ و شیخم سهیلی. اصل وی از الوس جغتا و از شاگردان آذری بود و معاصر امیرعلی شیرنوایی و از ویژگان دربار سلطان حسین بایقرا. میرزا حسین واعظ کاشفی کتاب «انوار سهیلی» را به نام وی ترجمه کرد از آثار وی: منظومه «لیلی و مجنون»؛ دیوان شعر به ترکی و فارسی.

💡 جمعیت شهرستان جغتای در سال ۱۴۰۲ ه‍.ش برابر با ۵۴۶۳۰ نفر بوده‌است. زبان ۸۵٪ اهالی این شهرستان، ترکی خراسانی و ۱۵٪ بقیه فارسی و کردی کرمانجی می‌باشد. مردم شهرستان جغتای مسلمان شیعه هستند. اکثر روستاهای این شهرستان به ترکی و برخی روستاهای شهرستان به فارسی و کرمانجی سخن می‌گویند. هلالی جغتایی، سهیلی جغتایی، آهی جغتایی، صبوحی جغتایی و فنایی جغتایی و … از جمله مشاهیر این شهرستان می‌باشند. زادگاه عطاملک جوینی تاریخ‌نگار و ادیب قرن هفتم هجری، روستای آزادوار شهرستان جغتای می‌باشد.