بهجت شاعر

[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از دانشنامه جهان اسلام است
بَهجَت، میرزاایوب شاعر فارسی سرای و خوشنویس تاجیک اواخر سدة دوازدهم. سال تولد و مرگش بدرستی معلوم نیست. پدرش مُشرِف اِسفره ای شاعر و خوشنویس بود. بهجت در مدرسة «خانِ» شهر خوقند تحصیل کرد که مدرسة مذکور را به اشتباه در شهر خجند دانسته است.
وی شاعر نامدار روزگار محمدعمرخان، والی خوقند (1166ـ1201/ 1787ـ1822) بود و از اعضای فعّال انجمن ادبی او به شمار می رفت. والی خوقند خود به فارسی و ترکی شعر می سرود و «امیری» تخلص می کرد، در عهد وی محفل ادبی خوقند پررونق بود و با محیط ادبی بخارا رقابت داشت.
سلطانُف، پژوهشگر زندگی و آثار بهجت 116 غزل و قصیده و یک مخمس او را از جُنگها و تذکره ها گرد آورده که این نشان دهنده مهارت بهجت در سخنوری است. زبان شعر بهجت ساده و روان است و عشق، پند و اندرز، توصیف طبیعت و شکایت از اوضاع و احوال موضوعهای اصلی شعر او به شمار می آید.

💡 مرحوم بهجتی شاعری بود توانمند که ظرافت و دردمندی و دینداری و روشنگری را در این هنر خود به نمایش می‌گذاشت و ذوق سرشار همراه با دانش گسترده را در زبان فاخر خود به کار می‌گرفت. او یکی از نامداران این عرصهٔ مبارک بود. امّا پیش و بیش از آن شخصیت او را باید در دانشمندی و دینداری او جستجو کرد.