دشمنی با محمد

[ویکی فقه] دشمنی با محمد (قرآن). در طول رسالت پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله وسلّم) همیشه عده ای با آن حضرت عداوت و دشمنی می کردند، و آیات قرآن از آن نهی نموده است و از محرمات شمرده است.
دشمنی با پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله وسلّم) از محرمات است.«ومن یشاقق الرسول من بعد ما تبین له الهدی... نوله ما تولی ونصله جهنم وساءت مصیرا؛ کسی که بعد از آشکار شدن حق، با پیامبر مخالفت کند، و از راهی جز راه مؤمنان پیروی نماید، ما او را به همان راه که می رود می بریم و به دوزخ داخل می کنیم و جایگاه بدی دارد.»
← معنای مشاقه با رسول خدا
۱. ↑ نساء/سوره۴، آیه۱۱۵.
فرهنگ قرآن، مرکز فرهنگ و معارف قرآن، برگرفته از مقاله «دشمنی با محمد».
...

💡 نام این سوره به معنای طنابی است که از لیف خرما بافته شده باشد. برخی مصاحف با استفاده از اولین کلمه سوره، نام سوره را تبت (به معنای زیانکار باد) گزارش کرده‌اند. بنا بر دیدگاه مفسران مسلمان به جهت تهدید و توبیخ عبدالعزی بن عبدالمطلب، عموی محمد پیامبر اسلام، و همسرش ام‌جمیل نازل شده‌است. به گزارش مورخان مسلمان، عبدالعزی که در سوره از وی به ابولهب یاد شده‌است به همراه همسرش نسبت به اسلام و نبوت محمد مخالفت شدیدی از خود نشان داد. آنها برای دشمنی با محمد، از هیچ کاری دریغ نداشتند و به آزار وی پرداختند. همین دشمنی‌های شدید سبب شد تا او و همسرش، با کنایه در قرآن مورد اشاره قرار گیرند. اما قرآن پژوهان مدرن در خصوص شخص مورد نظر در این سوره مردد هستند و برخی آن را نفرین یک شخص دوزخی به‌طور عام (پدر آتش) و به یک فرد خاص، تلقی کرده‌اند.