خالویه

خالویه. [ ل ِ وَ ی ْه ْ ] ( اِخ ) فارسی. علی بن محمدبن یوسف بن مهجور فارسی ملقب به ابن خالویه و مکنی به ابوالحسن یکی از مشایخ حدیث در قرن چهارم هجری قمری بوده است. وی محل توثیق جمعی ازعلمای رجال بوده و نجاشی در سلسله خود از او روایت کرده است. او را سه کتاب است: 1 - عمل رجب. 2 - عمل شعبان. 3 - عمل رمضان. ( از ریحانة الادب ج 5 ص 213 ).
خالویه.[ ل ِ وَ ی ْه ْ ] ( اِخ ) نحوی. وی جد حسین بن احمد نحوی مکنی به ابوعبداﷲ است.

نحوی وی جد حسین بن احمد نحوی مکنی به ابوعبدالله است.

💡 ابوسعید حسن بن عبدالله مرزبان سیرافی، بزرگ‌ترین دانشمندان ادبیات عرب، عسکر بن حسین نخشی از خراسان، و ابو عبدالله حسن بن خالویه از همدان (منبع پیشین صفحه‌های ۱۴–۱۶) خدمات شایانی به زبان عربی کردند.

💡 راوی این روایت حسین بن خالویه و بنا به احتمالی علی بن محمد بن خالویه است.