حرام ابدی

💡 ظِهار در فقه اسلامی نوعی جدایی در رابطهٔ زناشویی است که مقررات آن در چهار آیهٔ نخست سوره مجادله آمده‌است. ظهار وقتی به وقوع می‌پیوندد که مرد همسر خود را به پشتِ (ظَهرِ) زنی که بر او محرم و حرام ابدی است، مثل مادر یا خواهر یا دخترش، تشبیه کند. یعنی مثلاً به همسرش بگوید: «تو برای من مثل پشت مادرم هستی.» در فرهنگ اعراب پیش از اسلام این کار موجب طلاق و ممنوعیت ابدی ازدواج می‌شده اما در مقررات اسلامی هرچند حرام و گناه است اما آثاری حقوقی به همراه دارد از جمله این‌که باعث می‌شود تا آمیزش جنسی بین زوجین ممنوع شود مگر اینکه شوهر از ظهار رجوع کرده و کفارهٔ ظهار را بپردازد.

💡 در آموزه‌های اخلاقی و مذهبی، برخی اعمال به عنوان حرام ابدی شناخته می‌شوند که هیچ‌گونه عذر و بهانه‌ای برای انجام آن‌ها در هیچ شرایطی پذیرفته نیست.

💡 بسیاری از فیلسوفان معتقدند که بی‌عدالتی و ظلم به انسان‌های بی‌گناه، از نظر اخلاقی نوعی حرام ابدی است که هرگز نمی‌توان آن را توجیه کرد.

💡 در بحث‌های مربوط به احکام شرعی، مفاهیمی مانند حرام ابدی برای تعیین مرزهای مشخص میان کارهای مجاز و کارهای ممنوع در زندگی اجتماعی مردم به کار می‌روند.