لغت نامه دهخدا
بواء. [ ب َ ] ( ع ص ) برابر. یقال: دم فلان بواء بدم فلان. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). معادل. ( اقرب الموارد ). دم فلان بواء لدم فلان؛ ای معادل له و دمه. فان تکن القتلی بواء؛ ای متساوین. ( اقرب الموارد ). کلمناهم فاجابونا عن بواء واحد؛ ای جواباً واحداً بمعنی انه لم یختلف جوابهم. ( اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ). || همتا. ( از اقرب الموارد ). یقال: الناس فی الامر بواء؛ ای اکفاءنظراء و فی الحدیث: «الجراحات بواء»؛ یعنی انها متساویة فی القصاص... ( اقرب الموارد ). رجوع به بوء شود.
