لغت نامه دهخدا
( باعة ) باعة. [ ع َ ] ( ع اِ ) صحن سرای. ( آنندراج ).
- باعةالدار؛ صحن سرای. ( منتهی الارب ). ساحتها. ( تاج العروس ).
|| ناودان بام خانه. ( ناظم الاطباء ).
باعة. [ ع َ ] ( ع ص، اِ ) جمع بایع بمعنی فروشنده.
- باعةالعطر؛ بوی فروشان. ( یادداشت مؤلف ): و باعةالعطر بالدیار المصر یعرفونه بکف النسر. ( ابن البیطار ). و باعةالعطر بالاندلس و بمصر ایضاً یعرفون ورقه [ ورق اکلیل الجبل ]. ( ابن البیطار ).
