ایذجی. [ ذَ ] ( ص نسبی ) منسوب است به ایذج که شهری است از کوره اهواز از بلاد خوزستان. و جمعی از علما بدانجا منسوبند. رجوع به لباب الانساب شود.
ایذجی. [ ذَ ] ( ص نسبی ) منسوب به ایذج که قریه ای است از سمرقند و ابوالحسین محمد بن ابوالحسین ایذجی از آنجا است. ( از لباب الانساب ).
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 ۱. عبداللهبنیقظان ایذجی خوزی. نخستین فرد شناخته شده این دودمان است که از مشایخ زمان خود بوده و به گفته مؤلف رسالةالابرار «نسبت مشیخت از شیخعالم جنید بغدادی» داشتهاست (گلچین، ۱۹۷). شهرت «ایذجی خوزی» که در پی نام این شخص آمدهاست، نشان میدهد که اصل این خاندان از ناحیه ایذج یا ایذه واقع در سرزمین بختیاری، میان خوزستان و فارس، است و ظاهراً از سده ۵ق/۱۱م به بعد است که این دودمان در کربال فارس و سپس در شیراز متوطّن شدهاست. عبداللهبنیقظان طبع شعر داشت. در عرفات دو بیت عربی و دو بیت فارسی از او نقل شدهاست. همچنین کتابی در تصوف به نام اَمَد اقصیالحَمد به وی نسبت دادهاند که «مقبول اهل معقول و منقول شده» و شیخجنید، تحسینی «عقب آن کتاب به خط ید خود نوشته» است. این جنید کیست؟ ظاهراً نباید ابوالقاسمبنمحمد بغدادی (د ۲۹۷ق/۹۱۰م)، صوفی معروف باشد، زیرا هر چند سالِ وفات عبدالله معلوم نیست، اما باتوجه به سال درگذشت فرزندش ابوحفص بنجیر (۷۴۲ق/۱۰۷۹م) مشکل میتوان پذیرفت که با جنید بغدادی معاصر بوده و به چنان شهرتی رسیده باشد که جنید بر کتاب او تقریط بنویسد.
