اکسیژن سوزی

💡 هسته‌زایی اَبَرنواختری (به انگلیسی: Supernova nucleosynthesis) نظریه‌ای درباره تولید عناصر شیمیایی گوناگون در انفجار ابرنواختری است که نخستین‌بار در سال ۱۳۳۲ خورشیدی (۱۹۵۴ میلادی) از سوی فرد هویل بسط یافت. در ستاره‌هایی که به اندازهٔ کافی سنگین هستند، هسته‌زایی با همجوشی هسته‌ای عنصرهای سبک‌تر به عناصر سبک‌تر در فرآیندهای متوالی سوخت هیدرواستاتیکی اتفاق می‌افتد. این فرآیند هیلوم سوزی، کربن سوزی، اکسیژن سوزی و سیلیکون سوزی می‌گویند که در آن خاکستر یک سوخت هسته‌ای بعد از گرمایش ناشی از فشار، به سوخت مرحله‌ی بعدی گداخت تبدیل می‌شود. در طول سوختن هیدرواستاتیکی این سوخت‌ها به‌طور عمده هسته‌های آلفا (A = 2Z) می‌سازند. فروریزش گرانشی هسته، امواج شوک در حال حرکتی پرتاب می‌کند که باعث سیخک دمای ناگهانی می‌شود. این سیخک دمایی باعث سوختن نهایی تند انفجاری می‌شود.

💡 فرآیند اکسیژن سوزی در موتورهای احتراق داخلی باعث تولید انرژی حرارتی می‌شود که برای حرکت دادن خودروهای بنزینی ضروری و حیاتی است.

💡 در هنگام آتش‌سوزی‌های بزرگ در جنگل‌ها، میزان اکسیژن سوزی مواد آلی به شدت بالا می‌رود و باعث گسترش سریع شعله‌ها می‌شود.

💡 متخصصان بیولوژی توضیح می‌دهند که اکسیژن سوزی در سلول‌های بدن طی فرآیند تنفس سلولی، منبع اصلی تامین انرژی برای فعالیت‌های روزانه ماست.