اقراض

اقراض. [ اِ ] ( ع مص ) وام دادن. ( منتهی الارب ) ( ترجمان القرآن )( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ) ( اقرب الموارد ) ( صراح اللغة ). قرض دادن: و اقرضوا اﷲ قرضاً حسناً. ( قرآن 18/57 ). || در پاداش کسی جدا کردن پاره ای از زمین و جز آن. || پیش فرستادن نیکی و بدی را. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ).

قرض دادن، وام دادن
( مصدر ) وام دادن قرض دادن.

[ویکی فقه] قرض دادن را اقراض گویند. از آن در باب های قرض، دین و رهن سخن گفته شده است.
اقراض در اصل، جایز است، لیکن با پیدایش عوارضی، واجب، مستحب و یا حرام می شود.
اقراض مستحب
قرض دادن به مؤمن به ویژه نیازمند، مستحب مؤکّد است.
اقراض واجب و حرام
قرض دادن اگر کمک به انجام گناه باشد، حرام است. اقراض مال یتیم حتی برای ولیّ او نیز حرام است، مگر مصلحت یتیم در آن باشد، و در صورتی که حفظ مال وی متوقّف بر اقراض باشد، واجب است.

💡 در سال ۱۹۵۸ و برای اولین بار، پاکستان به عنوان وثیقه به صندوق بین‌المللی پول رفت. به همین منظور، صندوق بین‌المللی پول، مبلغ ۲۵٬۰۰۰ دلار به صورت آماده به کار در تاریخ ۸ دسامبر ۱۹۵۸ به پاکستان وام اعطا کرد. پاکستان در سال ۱۹۶۵ دوباره به صندوق بین‌المللی پول رفت. این بار، صندوق بین‌المللی پول در ۱۶ مارس ۱۹۶۵ مبلغ ۳۷۵۰۰ دلار به ملت جنگ زده پاکستان بودجه اختصاص داد. سه سال بعد، پاکستان بار دیگر برای مشکلات موجودی در پرداخت اقراض خود، به صندوق بین‌المللی پول رفته و در ۱۷ اکتبر ۱۹۶۸ به این کشور ۷۵۰۰۰ دلار پول پرداخت شد.