اطمانوا

💡 نخست مى فرمايد: (كسانى كه اميد لقاى ما را ندارند و به رستاخيز معتقد نيستند و بههمين دليل تنها به زندگى دنيا خشنودند و به آن اطمينان مى كنند...) (ان الذين لايرجون لقائنا و رضوا بالحيوة الدنيا و اطمانوا بها).

💡 و نيز معلوم است كه وقتى جهان بينى يك انسان چنين باشد همه هم و غم او معطوف بهزندگى مادى دنيا مى شود، چون انسان و هر موجود زنده ديگر به حكم فطرتش مى خواهدباقى بماند، و به دعوت فطرتش همه همش را صرف در اين مى كند كه اولا بماند وفانى نشود، و در ثانى سعادت اين زندگيش را تاءمين نمايد. خوب، اگر اين انسان،ايمانى به حيات دائمى داشته باشد حياتى كه به پهناى دنيا و آخرت است كه هيچ، واما اگر به چنين حياتى ايمان نداشته باشد قهرا هم فطريش در تلاش براى بقاءصرف همين زندگى دنيا مى شود، و به داشتن آن راضى گشته، دلش به آرامشى كاذب،آرامش مى يابد، و ديگر به طلب آخرت بر نمى خيزد، اين است منظور جمله: (و رضوابالحيوة الدنيا و اطمانوا بها).