احمد بن عبدون

[ویکی فقه] اِبْن ِ عُبْدون، ابوعبدالله احمد بن عبدالواحد بن احمد بزاز (د ۴۲۳ق /۱۰۳۲م)، فقیه و محدّث امامی می باشد.
وی به ابن حاشر نیز شهرت دارد.
زندگی
از جزئیات زندگی او اطلاع چندانی در دست نیست. در مورد اوایل تحصیل او این مقدار می دانیم که در ۳۴۸ق /۹۵۹م با ابن زبیر قْرَشی ملاقات داشته و از وی بهره برده است و با توجه به برخی گزارش های پراکنده ای که از حضور وی در بغداد رسیده و با توجه به اینکه غالب مشایخ و راویان او بغدادی بوده اند، می توان حدس زد که بخش عمده ای از عمر خویش را در آن جا سپری کرده است. به گفته ابن ماکولا، ابن عبدون برای استماع حدیث به نقاط مختلفی سفر کرده که از آن میان حضور وی در تِنّیس (از شهرهای مصر) و استماع کتاب کافی کلینی در آن جا قابل ذکر است.
اساتید
از مشایخ وی می توان ابوغالب زُراری، ابوبکر دوری، ابن قولویه قمی، ابن داوود قمی، ابوالفرج اصفهانی، ابن جعابی، ابن جنید اسکافی، ابن حمزه طبری، ابوطالب انباری، سهل بن احمد دیباجی، دعلج بن احمد سجستانی و ابوالمفضّل شیبانی را نام برد.
شاگردان
...

💡 و گفته اند كه او را سى مجلد كتاب بوده، از آن جمله... كه ما از وجود بيشتر آنها از طريق كسانى كه آنها را بر او خوانده اند آگاه شده ايم، و بقيه را از طريق اجازه. به اين معنى كه احمد بن عبدون از على بن محمد بن الزبير از راه سماع، و از على بن حسن بن فضال از طريق كسب اجازه از وجود آنها آگاه گرديده ايم. اردبيلى نيز رواياتش را در جامع الرواة خود آورده است.

💡 و نيز ابوعبدالله احمد بن عبدون، از احمد بن ابراهيم صيمرى، و ابوالحسين عبدالكريم بن عبدالله فرزند نصر بزاز در تفليس و بغداد، از ابوجعفر محمد بن يعقوب كلينى، ما را از تمامى تاءليفات و رواياتش آگاه ساخته است... (پايان سخن شيخ طوسى )