ابوطیب

ابوطیب. [ اَ ] ( ع اِ مرکب ) مشک زباد. مشک گربه دشتی. شاخ. غالیه. ( بوفن ). || اذخر. کاه مکّه. ( مؤیدالفضلا ).
ابوطیب. [ اَ طَی ْ ی ِ ] ( ع اِ مرکب ) آفروشه. ( مهذب الاسماء ). افروشه. ابوسهل. ( مهذب الاسماء ). ابوصالح. ( مهذب الاسماء ). حلوا. خبیص.
ابوطیب. [اَ طَی ْ ی ِ ] ( اِخ ) او راست: کتاب طبقات اللغویین.
ابوطیب. [ اَ طَی ْ ی ِ ] ( اِخ ) محدّث و از بناء است و در حربیه اقامت داشت.
ابوطیب. [ اَ طَی ْ ی ِ ] ( اِخ ) ابراهیم بن محمود آقسرائی. رجوع به ابراهیم... شود.
ابوطیب. [ اَ طَی ْ ی ِ ] ( اِخ )ابن اشناس. او راست: کتاب القرأات. ( ابن الندیم ).
ابوطیب. [ اَ طَی ْ ی ِ ] ( اِخ ) ابن الخلّال فقیه داودی. رجوع به ابن الخلاّل مکنی به ابوالطیب... شود.
ابوطیب. [ اَ طَی ْ ی ِ ] ( اِخ ) ابن سلمه. یکی از فقهای شافعیه است. ( ابن الندیم ).
ابوطیب. [ اَ طَی ْ ی ِ ] ( اِخ ) ابن عبدوس. رجوع به ابوطیب وراق... شود.
ابوطیب. [ اَ طَی ْ ی ِ ] ( اِخ ) حمدان بن حمدویه الطرسوسی الحنفی. او راست: سباعیات فی الفروع.
ابوطیب. [ اَ طَی ْ ی ِ ] ( اِخ ) سرخسی. از قدمای شعرای ایران و مرحوم هدایت گوید: از احوال او اطلاعی نیست. قطعه ذیل از اوست:
ای پادشاه روی زمین دور از آن تُست
اندیشه تقلّب دوران کن و زمان
بیخی نشان که دولت باقیت بردهد
کاین باغ عمر گاه بهار است و گه خزان
چون کام جاودان متصور نمیشود
خرم کسی که زنده کند نام جاودان.
ابوطیب. [ اَ طَی ْی ِ ] ( اِخ ) سندبن علی یهودی. رجوع به سند... شود.
ابوطیب. [ اَ طَی ْ ی ِ ] ( اِخ ) طاهربن عبداﷲبن طاهربن حسین بن مصعب بن زریق بن ماهان. رجوع به طاهر... شود.
ابوطیب. [ اَ طَی ْ ی ِ ] ( اِخ ) طاهربن علی جرجانی. در فهرست شیخ منتجب الدین آمده است: که وی از فقها و شیعی است و به سال 575 هَ. ق. درگذشته است.
ابوطیب. [ اَ طَی ْ ی ِ ] ( اِخ ) عبدالرحیم بن احمد حرانی. رجوع به عبدالرحیم... شود.
ابوطیب. [ اَ طَی ْ ی ِ ] ( اِخ ) عبدالمنعم بن عبیداﷲبن محمدبن غلبون. رجوع به عبدالمنعم... شود.
ابوطیب. [ اَ ؟ ] ( اِخ ) لغوی. رجوع به ابوالطیب عبدالواحد... شود.
ابوطیب. [ اَ طَی ْ ی ِ ]( اِخ ) محمدبن ابراهیم بستی. رجوع به محمد... شود.

💡 کنیهٔ طاهر ابوطیب بود. طاهر همچون پدرش فردی عادل بود. وی مردی عاقل بود و نسبت به آنچه دبیران حکومتی ثبت می‌کردند به شدت حساس بود. روایت است روزی که او را «رشید» خواندند عصبانی شد و گفته: «این نام بر کسی نهند، که خدای عزوجل او را سزاوار آن کرده‌باشد.» یعقوبی این چنین وضعیت حکومت طاهر بن عبدالله را توصیف می‌کند: «طاهر به طریقی درست بر خراسان حاکم راند و در زمان وی همه امور رو به راه بود.» طاهر بن عبدالله فردی علم دوست بود، او به شعرا و علما بسیار اهمیت می‌داد و سعی می‌کرد فرزندان خود را نیز با علوم زمانه آشنا سازد. در دوران وی شاعران بسیاری در دربار به تعریف و تمجید او می‌پرداختند و طاهر هم به آن‌ها سخت نمی‌گرفت. روزی شاعری نام مادر وی که «عزیزه» بوده را بیان می‌کند و طاهر خطاب به وی می‌گوید که نام مادرش را حتی کنیزانش هم نمی‌دانستند با این حال او را بخشید. منجمان هم در زمان طاهر در دربار وی حضور داشتند و در نیشابور به رصد ستارگان می‌پرداختند. طاهر نسبت به درخواست مردم بی‌توجه نبود؛ روزی مردم بخارا از وی درخواست کردند آن‌ها را در جهت ساخت دیوار شهر برای جلوگیری از حملهٔ راهزنان یاری کند و طاهر این چنین دستور داد:

💡 اَبوطیِّبِ طاهر بن عبدالله بن طاهر طبَری با کُنیهٔ ابوطیب (۹۵۹–۱۰۵۸م) قاضی، حقوقدان، فقیه شافعی، نویسنده و شاعر طبرستانی و قاضی شهر بغداد در روزگار خود بود. جواب فی السماع و الغناء که در کتابخانه رباط مراکش نگهداری می‌شود، التعلیقة الکبری فی الفروع که در کتابخانة توپکاپی استانبول نگهداری می‌شود و روضة المنتهی فی مولد الامام الشافعی که در کتابخانه آنکارا نگهداری می‌شود، از آثار اوست. ابوطیب بیش از ۱۰۰ سال زیست و سرانجام در بغداد درگذشت در مراسم تشییع وی بزرگان بغداد شرکت داشتند و پیکر وی در جانب غربی بغداد نزد مقبرة احمد بن حنبل در باب الحرب به خاک سپرده شد. ابوطیب در ادب نیز دستی داشت و مبادلات شعری وی با ابوالعلاء معری و نیز اشعار دیگری از او بر جای مانده‌است.